Ik heb gelijk naar mijn afweermechisme gegrepen. Shoppen. Een kwartier later was ik het alweer zat en ben ik maar naar huis gegaan (overigens zonder junk-aankoop). Ik besefte al snel dat het functioneler is om met dit gesprek aan de slag gaan. Want ja, wat wil ik nou eigenlijk? Mijn wens is om mijn weblog persoonlijker te maken, juist omdat werk en privé zo in elkaar overvloeien. En wat is werk overigens? Een benaming voor een bezigheid. Lesgeven en mijn Les Mills-passie is in die uitleg ook werk, maar daar schrijf ik nu veel minder over dan ik zou willen.

Het hokjesdenken en het maken van katachtige sprongen heeft me al een hele tijd belemmerd in mijn creativiteit. Dus wil ik het over een andere boeg gooien. Het merk ik. Ik als persoon, inclusief ups en downs. Ik als ondernemer, ik als instructeur, ik als toekomstig nationaal trainer en ik als... ik?

"Wat wil je bereiken met je weblog?" Ja, goede vraag. Wil je wensklanten bereiken (term van Josee ;-)). Misschien wel, misschien niet. Door meer van mezelf en mijn bezigheden te laten zien kunnen klanten snel bepalen of ze met we willen samenwerken.

"Maar betekent dat ook dat ik tijdens snottermomenten en zware downers berichten moet plaatsen?" Inderdaad. Helemaal met de billen bloot. Nou lekker dan. Maar, wat zullen  mijn kennissen, vrienden, familieden, zakenrelaties en ex'en daar van vinden? Die vragen niet expliciet om wereldwijde aandacht! Anderzijds, genoeg alternatieve benamingen. Dame X, deelnemer Y, vriendin K...

Aangezien het niet in mijn aard ligt om tegen dingen te schoppen, zal ik anderen weinig kwaad doen met mijn berichten. Een kijkje in mijn keuken. Ik als mens. Iemand die van alles doet, maar vooral doet waar ze zin in heeft.