Zojuist heb ik een gesprek gehad met een pensioenadviseur. De gedachten die ik tijdens dit gesprek had zal ik maar niet delen. Maar godallemachtig. Wat is praten over je oudedagvoorziening gruwelijk saai.
Als zelfstandige moet ik mijn eigen pensioen regelen. Aangezien ik totaal geen kaas heb gegeten van dit soort dingen, heeft mijn boekhouder een pensioenadviseur ingeschakeld. Ik moest me inhouden om de afspraak niet te verzetten. Want een gesprek over mijn leven dat mogelijk plaatsvindt over dertig jaar vind ik persoonlijk niet zo spannend.
Ik ben totaal geen planner. Ik kijk hooguit een maand of twee verder. Misschien een jaar. Maar dertig jaar? Veertig? Zelfs vijftig jaar verder? Dat vind ik onvoorstelbaar. Vragen zoals: wanneer wil je stoppen met werken? Daar heb ik geen pasklaar antwoord op. Of dat nou op mijn 60ste is of op mijn 65ste. Lekker belangrijk denk ik dan. Moet ik daar nu al over nadenken?
Noem het makkelijk, nonchalant, onverschillig, onverstandig of risicovol. Sommige vrienden zijn zich zowat doodgeschrokken dat ik geen pensioenregeling heb. So what denk ik dan. Hoe ik me dan red zie ik dan wel. Als het 'meant to be' is dat ik op water en brood moet leven, dan zij het zo.
Ik leef nu en wil me vooral met nu bezighouden. Aan de andere kant is het nu misschien wel handig om iets te regelen voor straks. Voor het geval ik wél een respectabele, oude leeftijd bereik.
En of ik tegen die tijd wil stoppen met werken? Geen idee. Eerst maar eens zien dat ik die leeftijd haal! ;)