Het leuke van coaching is dat ik soms zelf geďnspireerd raak. Zoals door M., een meisje dat ik coach om Bodyjam-instructeur te worden.
Het coachingsgedeelte viel haar vies tegen. 'Wat moet je als instructeur aan veel dingen denken zeg! Als je in de les staat is het echt supersimpel, maar als je moet praten is het toch een stuk zwaarder!'
Ik herinner me mijn eerste volledige Bodyjam-les nog. Omdat ik zo in de les opging moest ik na afloop zowat kotsen. Ik was te ver gegaan. Te diep. Mijn hartslag steeg het plafond uit en van doseren was totaal geen sprake. Inmiddels ben ik zo'n twee jaar verder en lukt het me veel beter om mijn energie te verdelen. Soms heb ik nog steeds momenten dat ik te snel te veel wil geven. Én superstrak bewegen én perfect coachen én sfeer maken én contact maken... Gelukkig herken ik deze valkuil donders goed en trap ik op tijd op de rem.
Toch is dat enthousiasme wel aanstekelijk. Ik merk het nu zelf bij M. Zij is superenthousiast en ik word het ook. Ik kan niet wachten totdat we samen een les kunnen geven. Misschien heeft iedereen zo nu en dan een oppepper nodig. Iemand die je inspireert om net dat tikkeltje extra te geven, op welke gebied dan ook. Door M. herinner ik me weer hoe spannend ik Bodyjam in het begin vond. Nu is het meer gesneden koek. Nog steeds lekker, maar minder lekker dan in het begin...
Enthousiasme van anderen komt vaak voort uit bewondering en inspiratie, die jij teweegbrengt.
Als coach houd jij je trainees een spiegel voor, en vaak weerspiegelen zij op hun beurt jouw input.
Wat je geeft, krijg je terug!