Gisteren mocht ik voor de tweede keer een groep meiden introduceren in de wereld van de journalistiek. Net zoals de vorige keer kregen de meiden opdracht om een e-zine te maken over de conferentie Herontwerp 3 havo/vwo. Met één groot verschil: dit waren vwo-leerlingen en geen havo-leerlingen. Dat het er zo anders aan toe zou gaan had ik nooit verwacht.
En wat gingen deze meiden anders te werk. Zonder mobieltjes, getetter en gelach, maar volop vragen, onzekerheden en competitiedrang ('Die e-zine van de havo stelt niks voor, die van ons wordt écht beter!'). Voordat er daadwerkelijk een geschikt stukje tekst lag waren we een hele tijd verder en op een gegeven moment begon ik 'm echt te knijpen. Juist omdat deze meiden heel zorgvuldig te werk gingen en alles wat geïnterviewden vertelden uitwerkten, kwam de deadline in het gedrang.
Daar kwam bij dat ik veel minder vaak de kans kreeg om bij te sturen of in te grijpen. Alsof de leerlingen eerst een totaalproduct wilden laten zien en niet tijdens het proces (ongevraagd) gestoord wilden worden. En dat ging denk ik ten kostte van de kwaliteit. Hoewel er uiteindelijk wel een e-zine lag, waren de stukjes tekst minder goed op elkaar afgestemd dan de vorige e-zine.
Meest opvallende aan deze groep meiden was het feit dat ze op meerdere 'levels' samenwerkten. Als de journalisten nog niet klaar waren met de uitwerking van een interview, dan ondersteunden andere leerlingen door alvast vragen voor te bereiden voor een volgend interview. En dat uit zichzelf en zonder verwijt of geklaag. Tja, daar kunnen veel volwassenen nog flink een puntje aan zuigen...