Zodra de avonden kouder worden, het sneller donker wordt en de uitnodigingen voor feestjes binnenstromen waarbij duidelijk wordt vermeld dat partners ook van harte welkom zijn, vraag ik me echt af: ben ik de enige single hier in Nederland?!
Toegegeven. Ik voel me ergens dan een buitenstaander. Als ik dan ook nog eens vragen krijg of ik inmiddels al een leuke vent aan de haak heb geslagen, slaat de twijfel helemaal toe. Hoor ik er als dertigplusser niet meer bij als ik geen partner heb?
Ik hoor mensen denken, en soms zeggen ze het ook hardop: ben jij nog single?! Hoezo? Waarom? (waarbij er vaak een gezicht verschijnt die boekdelen spreekt, want dan moet er toch echt wat mis met me zijn?!).
En nee, mijn relatie is niet net voorbij. Sterker nog, ik ben al een paar jaar alleen. Wel een aantal dates gehad, maar verder niets bijzonders. Moet je dan de gezichten van mensen zien. Raar. Vreemd. Hoe kan dat? Waarom?
Simpel. Omdat ik niet de juiste persoon ben tegengekomen om een leuke relatie mee op te bouwen. Diegene die me warme gevoelens geeft, die me inspireert, met wie ik lol kan hebben, met wie ik uren kan praten, met wie ik allerlei leuke dingen kan doen. O, en niet geheel onbelangrijk: mijn hart ging uit naar een dierbare vriend. Niet handig als de gevoelens niet 100% wederzijds zijn…
Kus, Lin X