Veel mensen hebben één geweldig groot talent: opnoemen wat niet goed is of wat niet goed gaat. Dingen die verbeterd moeten worden, waar ze ontevreden over zijn en waar keihard aan getrokken moet worden. Sommige mensen noemen dat doelen. Ik noem het klagen.
Je bent moe, ziek, zwak of misselijk. Je relatie loopt niet lekker. Je collega's functioneren niet. Je kinderen zijn plotseling Oost-Indisch doof. Je gevoelens zitten je dramatisch vaak in de weg. Bepaalde situaties heb je niet in de hand en verdomme, je zal en moet de controle terugpakken. Misschien kun je dit lijstje aanvullen met je eigen issues.
Een handige strategie voor geluk is het niet. Door te focussen op dingen die niet goed gaan, bezorg je jezelf een enorm rotgevoel. Je wordt verdrietig, somber of in het ergste geval depressief. Misschien word je wel pissig, gefrustreerd of onverschillig. Hou je ervan om je frustraties af te reageren, dan heeft je omgeving vette pech. Krijgt die ook nog eens de wind van voren. Hoe dan ook, geobsedeerd zijn door dingen die niet goed gaan is een fantastische manier om je dag te verpesten.
Dus roep ik vandaag uit als anti-klaagdag. Nee, hoor, ik ben niet moe. Die wallen onder m'n ogen komen vanzelf: hét voordeel van ouder worden. Een lijst van hier tot Tokio van dingen die ik moet doen? Welnee, een ellenlange to-do-lijst is een geweldige manier om je dag door te komen. Wat moet ik anders de godsganse dag doen? Een lege bankrekening omdat je je shopverslaving niet in de hand kunt houden? Ik sponsor de recessie. Er moet toch iemand bijdragen aan economisch herstel?
Ik begon de dag met klagen. Dat ik me zo moe en brak voelde (och, och... arme ik…). Ik voel me nog steeds moe, maar ik verleg mijn aandacht. Ik doe wat ik kan doen, accepteer dat ik niet zo productief ben als ik wil en spreek mezelf wijselijk toe (het is niet anders, het werk komt echt wel af maar dan wat later...zucht (o nee, niet klagen...).