Oefening baart kunst zeggen ze weleens en dat geldt ook voor mij. Inmiddels vind ik het makkelijker om een inschatting te maken van het aantal uren dat ik bezig ben. Makkelijker nog vind ik een tekst schrijven op basis van een tarief per woord. Daarbij spreek je van tevoren goed af hoe lang een tekst ongeveer moet worden.

Daarnaast spelen andere zaken een rol bij het maken van offertes. Ik merk zelf bijvoorbeeld een groot verschil tussen nu en toen ik begon. Toen was ik veel onzekerder over mezelf en mijn kwaliteiten en wilde ik vooral zoveel mogelijk opdrachten binnenhalen. Ook natuurlijk om inkomsten te maken. En dan ben je weleens geneigd om minder uren te begroten dan je denkt ermee bezig te zijn. Tenminste, als ik voor mezelf spreek.

Nu ik een vaste klantenkring heb en mijn zelfvertrouwen in het ondernemerschap is gestegen, vind ik het minder erg als ik een offerte neerleg en de opdracht gaat naar een ander. Ook omdat ik wat werk betreft, absoluut niet te klagen heb. Nog steeds vind ik mezelf niet goedkoop of extreem duur. Eerder marktcomform en eerlijk. Als ik wat langer bezig ben dan ik heb begroot, klop ik niet direct bij de opdrachtgever aan. In mijn rol als interimmer heb ik dat wel gezien. Eerlijk is eerlijk: ik merk direct een allergie. Anderzijds, al zou een dergelijk bureau dit door de vingers zien bij tien klanten, dan missen ze een hoop geld. Dat brengt mij op de volgende vraag: waar ligt de grens tussen service en een klant uitknijpen?