Neem als voorbeeld een relatiebreuk. Je kunt rationeel gezien best inzien dat het beter is dan jij en je partner uit elkaar zijn, maar dat maakt de pijn en het missen niet altijd minder intens. Het spannende is dat de pijn niet altijd met de ander te maken heeft, maar vaak ook met jezelf. Ik praat dan over je eigen hardnekkige overtuigingen.

Hoe harder je tegen jezelf schreeuwt dat je de ander nodig hebt, dat je hem of haar mist of dat het zo mooi had kunnen zijn, hoe meer je in een neerwaartse spiraal belandt. Je voelt je verdrietig, minderwaardig, niet goed genoeg. Kortom, verre van gelukkig.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind dat je emoties van verlies wél moet doorvoelen. Maar, emoties zijn van tijdelijke aard. Het vasthouden aan pijn, vooral als dat jaren en jaren duurt, dat doe je zelf. En wel met je eigen gedachten en overtuigingen. Ben jij bereid om je pijnlijke overtuigingen overboord te gooien zodat jij zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk?