Wat is er nu precies aan de hand? Is er iets vervelends gebeurd? Heb ik een onhandige gedachte die me van streek maakt? En hoe kan ik zo snel mogelijk van deze emotie afkomen? Soms kan ik de emotie verklaren. Maar dat geldt alleen als er ook bepaalde gedachten in het spel zijn die de emotie opwekken. Lange tijd heb ik gedacht dat dit de manier is om met emoties om te gaan. Wist ik veel dat ik vaak bezig was om de emotie te versterken. Een emotie wil namelijk alleen maar gevoeld worden!

Op een vriendelijke manier omgaan met emoties? Dat is voor mij nog een flinke uitdaging. Emoties moeten gedeletet worden, afgestraft en platgewalst. Dat is een van mijn automatische en zeer onhandige gedachtes. Het hebben van emoties is in mijn beleving namelijk 'not done' en verschrikkelijk. Helemaal als ik in het openbaar emotioneel raak en ik m'n tranen niet meer kan bedwingen (wat me soms nog weleens overkomt). Dan staat mijn innerlijke criticus direct klaar om me te straffen. Doe niet zo zwak, sneu en zielig. Verman jezelf. Stop met huilen. Je bent verdorie toch een sterke vrouw?

Huilen staat gelijk aan controleverlies. Ik voel me klein, nederig en gebroken. Ik kan niemand in de ogen kijken en voel me enorm kwetsbaar en nietig. 

Daarnaast voelt het als een enorme nederlaag. Of beter gezegd. Mijn negatieve overtuiging zorgt ervoor dat mijn emotionele stortbui als een nederlaag voelt. Als anderen huilen prima. Voor anderen ben ik mild, lief en begripvol. Huilen is niet afschuwelijk. Het is hartstikke menselijk en mooi! Ikzelf krijg de zweep. Is het niet lachwekkend hoe mijn eigen gedachten en overtuigingen me keihard de grond in trappen?