Laatst had ik een interessant gesprek over authenticiteit en de mate waarin mensen überhaupt authentiek kunnen zijn. Want is het niet zo dat je in het bijzijn van anderen altijd een rol aanneemt?
Op je werk, in de supermarkt, in het verkeer, als vriend/in, partner, kind, ouder, noem het maar op? Als een kameleon pas je je aan de situatie aan. Op je werk verschijn je niet in bikini of zwemshort al is het op je werkplek bloedjeheet. Als je om 09.00 uur een zakelijke afspraak hebt staan, dan kom je op tijd (tenminste, als je de Nederlandse mentaliteit hebt ;-)) . Als een peuter vol trots zijn afgrijselijke tekening laat zien glimlach je vriendelijk en juich je zijn creativiteit toe.
Als mens leef je niet alleen. Om op een prettige en respectvolle manier samen te leven zijn normen en waarden nodig. Als individu kun je ervoor kiezen om deze normen en waarden niet op te volgen. Dat is prima, maar heeft wel consequenties. Wat die consequenties zijn, dat is natuurlijk afhankelijk van de situatie.
Authenticiteit heeft naar mijn mening te maken met de balans tussen je eigen wensen en behoeften en de normen, eisen en verwachtingen van de omgeving. Is de norm op je werk 'strak in pak' en heb je daar verder geen problemen mee (ook al draag je net zo graag een spijkerbroek) dan ben je authentiek. Voel jij je door deze kledingnorm continu ongemakkelijk, dan kun je niet authentiek zijn.
In feite gaat het om je gevoel. Voel jij je 100% op je gemak in een situatie, dan is de kans groot dat je authentiek bent. Op dat moment hoef jij geen ongemakkelijke houding aan te nemen die niet bij je past.