Mensen eisen graag hun gelijk. Is het niet linksom, dan rechtsom. Als ze vinden dat twee mensen niet bij elkaar passen en na tien jaar gaan ze uit elkaar zeggen ze: 'Zie je nou wel, ik had gelijk.' Als een man na jaren van speculatie uit de kast komt en vertelt dat hij homoseksueel is, zeggen ze: 'Ik zei toch dat hij homo is?'
Onzekerheid, daar kunnen mensen slecht tegen. Een situatie moet meteen duidelijk zijn. Een ander woord hiervoor is hokjesdenken. Zij past in een roze hokje. Hij in een groen. Zij een paars. En o wee als de kleur van het hokje niet duidelijk is. Dan raken mensen in de war. Wordt hun perceptie van de wereld mistig. En dan staat de advocaat op die pleit voor jouw wereld.
Dat stel is afhankelijk van elkaar en durft niet uit elkaar te gaan. Die man is echt wel homo maar zit gewoon zwaar in de ontkenningsfase. Je advocaat is slim. Hij bedenkt tientallen argumenten die allemaal acceptabel zijn. Want je ego wil en zal gelijk krijgen. Kostte wat het kost. Al kost het tien jaar. Misschien wel twintig. Want jouw waarheid is de enige echte waarheid!
De situatie neutraal bekijken en accepteren zoals hij is, is geen optie. Stel je voor, dan kun je niet meer speculeren, niet meer roddelen, niet meer je gelijk halen en trots tegen je vrienden en collega's zeggen dat je gelijk hebt.
De wereld is zoals hij is en mensen zijn zoals ze zijn. Niemand weet beter hoe de situatie is dan de betrokkenen zelf. Het is arrogant om te denken dat jij beter weet hoe een ander zijn of haar leven moet leiden dan diegene zelf.
Om een of andere reden, hebben we ons zelf maar wijs gemaakt te denken voor anderen.
Ik heb het zelf ook voor dat ik al met iemand gesproken heb, heb ik al een beeld van die persoon(en) van hoe ze tegem me aan zullen kijken als ik praat.
Het is heel erg krom maar om een of andere reden wil je het toch nog niet accepteren dat het niet zo hoeft te zijn.