Het gedrag waar je je aan irriteert zit namelijk ook in jou. Of je wilt graag dat gedrag van die ander vertonen (maar op de een of andere manier lukt dat niet), of je wilt absoluut zo niet (meer) zijn. In het verleden heb ik me bijvoorbeeld gruwelijk gestoord aan luie mensen. Mensen die tijdens hun werk zaten te lanterfanten en nauwelijks productief waren.

Ook kon ik me mateloos storen aan passiviteit en slachtoffergedrag. Mensen die maanden of zelfs jaren 'klaagden' dat iets ze niet zinde, om vervolgens te blijven hangen in hun situatie.

Waar ik me tegenwoordig weleens aan stoor zijn goedbedoelde opmerkingen zoals:  'Gaat het wel goed met je?', 'Pas je wel op jezelf?' of nog erger. 'Je ziet wat pips, weet je zeker dat het goed gaat?' (alsof ik zelf niet weet hoe het met me gaat)

Wat zegt dit laatste over mezelf? Genoeg. In het verleden ben ik namelijk ook zo geweest. Een helpaholic. Continu bezig zijn met andere mensen, vragen hoe het met ze gaat, mijn bezorgdheid tonen, me schuldig voelen als ik nee moest verkopen. Kortom: ik was continu bezig met andermans leven, hun problemen en hun zorgen.

Inmiddels ben ik erachter gekomen dat helpaholic-gedrag niet zo handig is. Met dit gedrag cijfer je jezelf volledig weg. Je bent vriendelijk en sociaal, maar vooral voor anderen. Sterker nog, je bent té vriendelijk en té sociaal. Wat je zelf wilt en wat je zelf voelt, dat is lastiger te bepalen. Juist omdat je alleen maar gefocust bent op anderen.

Dus dissocieer ik me tegenwoordig van helpaholic-gedrag. Zowel van anderen als van mezelf. Mijn irritatie is dus een spiegel voor hoe ik mijn leven niet meer wil leiden!