Dus plande ik maandagavond in om alvast een deel van de tekst te redigeren. Tussendoor nog even een groepsles geven op mijn vaste sportschool, een collega-sportschool uit de brand helpen wegens ziekte van een collega-instructeur, om vervolgens tot middernacht achter de pc te kruipen.

Deadline: dinsdagmiddag 18.00 uur. 's Ochtends maak ik een eenvoudige rekensom. Hoeveel woorden zijn er nog te gaan? Hoeveel uur heb ik nog? Ga ik het redden? Of beter gezegd: ga ik het redden met een voldaan gevoel? Heb ik het idee dat de tekst écht stukken beter is, of blijf ik achter met een irritant knagend gevoel, een gevoel dat zegt dat de tekst 'niet goed genoeg' is.

16.00 uur. Nog twee uur en twee hoofdstukken te gaan. Zucht. Nu gaat het erom spannen. Nee, een tekst van ruim 18.000 woorden is niet zomaar geredigeerd. Helemaal niet als er van die gruwelijke, ellenlange zinnen in zijn verwerkt. Hoe komt het toch dat mensen proberen om zoveel mogelijk informatie in een zin te proppen?

17.30 uur. Nog een half uur. Alle teksten zijn twee keer doorgelezen en daar waar nodig aangepast. Zal ik dat laatste hoofdstuk nog een keer doornemen? Nee. Ik ben er klaar meer. Letterlijk en figuurlijk. Op een gegeven moment moet je stoppen. Juist om te voorkomen dat er suffe fouten in de tekst sluipen. Woorden die je vergeet weg te halen omdat je een zin omgooit, of alinea's die door je laatste 'subtiele' ingreep niet meer lekker lopen.

Nee, al heb ik de mogelijkheid, dan smeer ik dit soort klussen liever uit over meerdere dagen. Dat werkt toch wat relaxter. Hoewel.... Het is ook weleens lekker om binnen het aantal geoffreerde uren te blijven!