Gisteren was ik bij een Irakees gezin voor een interview. En dat was heerlijk ontnuchterend.
Hoe belangrijk is dan mijn 'probleem' hoe persoonlijk ik kan bloggen? Welke richting ik opga met mijn zzp-activiteiten? Of ik wel of niet ga samenwerken met mijn ex?
Natuurlijk zijn mijn zorgen net zo belangrijk. Ik ben diegene die met mijn zorgen moet leven, maar toch. Het is wel even verfrissend om met m'n neus op de feiten te worden gedrukt: er zijn véél ergere problemen...
Vergelijken is vaak ondoenlijk. Las net dat Haïti het aantal aardbevingdoden heeft verhoogd naar 230.000. Dat zijn net zoveel mensen als er in Alkmaar, Heerhugowaard, Bergen, Langedijk en Heiloo wonen. Daarmee valt dus weinig te vergelijken. Zoveel slachtoffers zijn er niet eens in Iraq gevallen.
Als het om asielzoeken gaat, dan moet en kan dat naar mijn gevoel ook binnen een half jaar bepaald worden. In dat geval kunnen de asielzoekers sneller aan een baan en dus belasting betalen en scheelt de schatkist flink wat geld. Voor die mensen is het ook een stuk prettiger.
Bij mijn oude baas heb ik met een Ukraïner gewerkt die (als economische vluchteling) moeiteloos buiten het opvangsysteem om direct aan de bak en in een gewoon woonhuis kwam. Hij woont daar met zijn vrouw inmiddels 10 jaar.