Gisteren sprak ik iemand die me de ogen deed openen. 'Eigenlijk moet je drie lijsten maken. Een lijst met klanten die financieel belangrijk voor je zijn. Een tweede lijst om te kijken welke opdrachten je écht leuk vindt om te doen. En een laatste lijst met opdrachtgevers die weinig opleveren. Daarna moet je keuzes maken. Zo kun je niet verder.'
'Ach, ik slaap niet zo best de laatste dagen.'
'De verbouwing kost zoooo veel energie.'
'Ik heb het erg druk op m'n werk, maar dat is tijdelijk.'
'Ja inderdaad, ik ben minstens vijf keer per week op de sportschool, maar sporten is voor mij ontspannend.'
Kijk ik eerlijk naar m'n huidige situatie, dan gaat er iets mis. Ik heb namelijk nauwelijks tijd voor mezelf. Wanneer is de laatste keer dat ik een goede film heb gezien? Rustig op de bank heb gezeten? Voor de lol een tijdschrift heb gelezen? En me niet bewust was van de tijd?
Sporten beschouw ik als hobby, maar als instructeur heb ik verantwoordelijkheden waar ik me niet zomaar van kan onttrekken. Dat legt een druk op me waar ik me niet van los kan maken. Als ik dan ook nog de verantwoordelijkheid op me neem om (in mijn vrije tijd) twee nieuwe instructeurs te coachen, dan is mijn tijd op.
Hoe leuk ik alles ook vind, er komt een moment waarop er keuzes gemaakt moeten worden. Dat moment is aangebroken. Wat doe ik wel en wat doe ik niet? Welke opdracht is belangrijk en welke niet? Durf ik te zeggen dat ik op dit moment zit volgeboekt? Of zeg ik automatisch ja en werk ik weekenden door? En hoe zit het met vrienden en kennissen? Kan en wil ik die aan die verzoeken voldoen? Zo ja, hoe doe ik dat financieel gezien? Poeh, wat een vragen. Maar wel vragen waar ik, en misschien andere zelfstandigen, ook mee worstelen...
Maar uitgehold of niet, die balans ben je dus nu even kwijt. Keuzes maken lijkt me idd de juiste weg om het weer terug te vinden. Maar ik weet hoe dat voelt: door te kiezen voor het één, heb je het gevoel dat je het andere in de steek laat, iemand daarmee teleurstelt en min of meer opgeeft.
Dat is de illusie. Je leeft uiteindelijk niet voor een ander maar voor jezelf. De grens die jij beschrijft heb ik nog niet bereikt, maar als ik er slecht begin uit te zien en smoesjes ga bedenken...
Eerlijk gezegd waak ik er ook voor. Momenteel heb ik een uitstekende mix gevonden van werk, vrijwilligerswerk, sport en vrije tijd. Er kan nog meer werk bij, maar dat komt wel goed.
Kiezen, dus, zoals je zelf al zegt. Direct doen en niet uitstellen. Je grenzen trekken. Ook dát hoort bij ons leven als zelfstandige.
Wanneer ik het drukker krijg, hoop ik die grenzen te kunnen trekken...