Kriebels in m'n buik, faalangst en vooral: tijdsdruk. Een column. Wat nu? Ja leuk, super! Tuurlijk. Wil ik graag doen, alleen... en dat speelde natuurlijk in mijn gedachten: hoe pak ik dat in godsnaam aan? Bij de vorige bijeenkomst werd er ook een column voorgedragen en die leek, qua tijd, een eeuwigheid te duren. Te lang naar mijn smaak, maar wél fel en doordacht.

Daarnaast wordt dit de allereerste keer dat ik überhaupt een column schrijf. Hoe spannend en uitdagend kan ik het mezelf maken? Natuurlijk eis ik wél van mezelf dat de tekst kwalitatief dik in orde is, dat de inhoud in de smaak valt en last but not least dat ik publiekelijk niet zwaar begin te stotteren!

Alle begin is moeilijk, dus vermande ik mezelf en dook ik gisteravond moedig achter m'n laptopje. Vandaag schrijf ik, enigszins bekomen van de schrik, rustig verder. Inmiddels zit ik volop in het schrijfproces, ben ik al redelijk tevreden en zie ik uit naar het eindresultaat...