Ik geef toe. Zelf had ik ook mijn vooroordelen. Wat nou in lotushouding hummen en de rust vinden in jezelf? Al die mensen die alleen maar in natuurwinkels hun boodschappen doen, op jezusschoenen lopen en spirituele reizen maken naar India? Wil ik bij die groep mensen horen? Nee toch zeker?

Achteraf moet ik gniffelen om mijn onwetendheid. Hoe kan ik nou een oordeel vellen over iets waar ik helemaal geen goede kennis van heb? Wat nou me direct van mediteren afsluiten uit angst om ergens bij te horen waar ik helemaal niet bij wil horen? En daar komt mijn ego om de hoek kijken. Het ego dat graag bij de 'juiste' groep mensen wil horen.

Inmiddels is mijn mening over meditatie sterk veranderd. Het vergt moed om een tijd naar je gedachten en emoties te kijken. Probeer het maar eens. Je ogen sluiten en al die gedachten langs je heen laten gaan. Je hele agenda van de dag trekt aan je neus voorbij. Dingen die je absoluut nog moet dingen. Problemen die je moet oplossen, maar waar je eigenlijk totaal geen zin in hebt. Misschien merk je dat gedachten heftig met elkaar in discussie gaan. Plotseling wordt het ontzettend onrustig in je hoofd en veel mensen kunnen daar absoluut niet tegen. Ze rennen weg, zoeken snel afleiding en starten direct met het eerste punt op hun agenda.