Wat is dan deze hotline? Een nieuwe man in mijn leven? Nee. Ik heb een bijzonder zielenmaatje gevonden. Een dame die in Kusadasi woont en kort op bezoek was in Nederland. Het begon met één mailtje. Sindsdien zijn we niet meer te stoppen en sturen we elkaar ellenlange mails.

Je moet ze koesteren. De mensen die je heel soms tegenkomt en met wie het meteen op een vloeiende manier klikt. Vanaf het eerste moment voel je een intens contact. Niet van één kant, maar van beide kanten. Uren en uren kun je met elkaar doorbrengen. Gesprekken voeren, filosoferen. Lol maken. Op geen enkel moment verveel je je of zou je liever ergens anders zijn. Tijd wordt je vijand. Voordat je het weet moet je afscheid van elkaar nemen.

Door de jaren heen ben ik een paar van dit soort mensen tegengekomen. Dat zijn mijn allerbeste vrienden of partners geworden. Mensen bij wie je volledig jezelf kunt en mag zijn. Als je geen zin hebt om te praten, praat je niet. Wil je wat zeggen, dan is dat ook prima. Mensen die je een spiegel voorhouden als dat nodig is. En mensen wiens kritiek je ter harte neemt. Of je deze kritiek nou leuk vindt of niet, de kritiek blijft rondzingen in je hoofd. Uiteindelijk ga je ermee aan de slag. Zonder je minderwaardig te voelen of zwak.

Totale gelijkwaardigheid, openheid, respect en liefde. Dat zijn de voorwaarden voor zo'n bijzondere relatie. Ik gun iedereen minstens één zo'n relatie toe.