Normaalgesproken heb ik een engelengeduld. Ik kan veel hebben en meestal ben ik vriendelijk, begripvol en behulpzaam. Dat is vast de reden dat ik nauwelijks conflicten heb of kwaad ben. De afgelopen weken is dat wel anders geweest. Opkomen voor mezelf, grenzen bewaken en vooral laten merken dat er niet met me te sollen valt. Ik heb er bijna dagelijks mee te maken gehad.

Emoties zijn boodschappen. Ze kloppen aan je deur om je wat te vertellen. Eigenlijk mag je dankbaar zijn als je een emotie ervaart zoals verdriet, woede of angst. De emotie zet je in actie, spoort je aan om naar jezelf te kijken en om te groeien als persoon.

Aan woede hangt een negatief label. Ergens logisch want woedende mensen kunnen zich als orkanen gedragen. Toch kan woede ook heel functioneel zijn. De emotie vertelt je dat er over je grenzen wordt gestapt en dat het tijd wordt voor actie.

Ja, ik kan ook pissig worden. Woedend. Razend. Tot martelneigingen aan toe. Het is zover. Ik zou graag iemand aan de schandpaal willen nagelen.

Nederlanders zijn koel. Afstandelijk. Koude kikkers. Van kinds af aan wordt het er al in gestampt. Je mag niet huilen ('stil maar, er is helemaal niks aan de hand'). Niet kwaad worden ('nu ophouden jij, anders ga je NU naar bed'). Niet jaloers worden ('samen delen, dat is niet alleen van jou'). Je moet vooral lief en stil zijn. Anders krijg je geen aandacht en liefde.

Als je een leven leidt zonder uitdagingen, obstakels, problemen en dilemma's val je langzaamaan in een levende slaap. Wat ben ik blij dat ik zo nu en dan rotmomenten of -dagen heb. Want zonder dalen kun je geen pieken ervaren.

Hevig geïrriteerd stapt zij haar auto uit. Schreeuwend loopt zij naar de auto achter haar. Met grote armbewegingen maakt zij duidelijk dat zij niet geamuseerd is door het rijgedrag van de automobilist. Ook uit deze auto klinkt geschreeuw. Het geschreeuw en gescheld wordt luider en luider. En dat midden op een rotonde in Alkmaar tijdens spitsuur...