Gisteren kreeg ik een prachtig cadeau. Een deelnemer kwam me na de les uitgebreid bedanken voor de ervaring. Juist het deel van de ontspanning raakte haar, het loslaten, het gevoel dat zij kreeg en de emoties die haar overspoelden.

Het verleden is niet meer. De toekomst moet nog komen. Er is alleen het nu. Tja, makkelijker gezegd dan gedaan. Weten en daadwerkelijk voelen, dat is een wereld van verschil.

Al eerder vertelde ik dat liefdesverdriet een van de meest pijnlijke dingen is die er is. Of je nou diegene bent die de relatie verbreekt of diegene bent die achterblijft, er is verdriet. Daarnaast is er vaak sprake van frustratie, wanhoop en machteloosheid.  Bij de achterblijvende partij kan ook woede ontstaan.

Wat een bevalling. Mijn traineeship leek nog net niet op de gruwelijke bevalling uit de film De gelukkige huisvrouw, maar flinke stress heb ik er wel van gehad.

Sommige mensen zijn er ster in om voor een ander te denken. Dat doen ze vaak op basis van ervaringen in het verleden. Op die manier kun je jezelf een behoorlijke rotdag bezorgen.

Soms gieren de emoties door je lijf en word je er midden in de nacht wakker van. Van gekkigheid weet je niet je moet doen, juist omdat het zo heftig voelt. Je gaat piekeren, oplossingen bedenken en terugkijken op gesprekken.  

Geld is nodig om te overleven. Ben je in loondienst, dan heb je mazzel. Elke maand krijg je netjes je loon gestort. Als zzp'er is het een ander verhaal. Elke maand moet je maar afwachten hoeveel geld je verdient.

Ik noem het struisvogelgedrag, ofwel je kop in het zand steken. Mensen die te veel rennen en niet bij zichzelf stilstaan. Ze willen hun gedachten niet onder ogen zien, net als hun gevoelens. En ik ben geen haar beter, geloof me. In het verleden heb ik dit gedrag ook vertoond door me bijvoorbeeld te storten op werk. En nog trap ik vaak genoeg in mijn eigen valkuil.