Af en toe is het goed om eens wat anders te doen. Iets waardoor je uit je comfortzone stapt, je eigen grenzen verkent en kijkt wat je tegenkomt. Daarom heb ik me zaterdag tijdens de open dag van IBIS ingeschreven voor een cursus intuïtief schilderen.

Sprakeloos. Ongemakkelijk. Oogcontactvermijdend. Het liefst wilde ik afgelopen maandag hard van het terras wegrennen. Wat wil je als je een prachtig cadeau onder je neus krijgt?

Ik hoorde mezelf praten. "Nee, ik heb geen ondernemingsplan opgesteld toen ik begon. Nee, ik heb geen cursussen gevolgd om te ondernemen. Nee, ik heb me niet aangesloten bij een netwerk om meer opdrachten te kunnen werven."

Het is weer eens zo'n dag. Een dag waarop ik een blog wil plaatsen maar geen interessant item kan vinden. Alles wat ik bedenk overleeft mijn filter niet.

Vrijdagavond ben ik naar een event geweest van Byron Katie, een van mijn favoriete schrijvers en filosofen. De kantine van het Montesorri College in Amsterdam was tjokvol. Honderden mensen wilden graag kennismaken met deze bijzondere vrouw, de vrouw die via The Work alle gedachten van een mens op een concrete en duidelijke manier in twijfel trekt.

Het verleden is niet meer. De toekomst moet nog komen. Er is alleen het nu. Tja, makkelijker gezegd dan gedaan. Weten en daadwerkelijk voelen, dat is een wereld van verschil.

Als mijn partner terugkomt dan is alles weer goed. Als ik die droombaan krijg dan ben ik zielsgelukkig. Als mijn kind/ partner/ moeder/ vader/ vriend(in) zich op een andere manier gaat gedragen dan keert de rust terug in huis. De als… dan… overtuigingen zijn aantrekkelijk, maar zorgen alleen maar voor leed.

Niets heeft betekenis, behalve de betekenis die jij eraan geeft. Deze spreuk is spannend omdat het impliceert dat iedereen zijn of haar eigen beleving creëert.

Al eerder vertelde ik dat liefdesverdriet een van de meest pijnlijke dingen is die er is. Of je nou diegene bent die de relatie verbreekt of diegene bent die achterblijft, er is verdriet. Daarnaast is er vaak sprake van frustratie, wanhoop en machteloosheid.  Bij de achterblijvende partij kan ook woede ontstaan.

'Volgens mij ben jij altijd zen', zegt een cliënte van me vastbesloten. 'Nee hoor', lach ik. 'Ook ik heb momenten waarop ik me helemaal niet zo zen voel.'