Bewust of onbewust... Veel mensen in angst. Angst voor kritiek. Angst om fouten te maken. Angst voor de mening van anderen. Angst om hun baan, huis of ander materieel bezit kwijt te raken. Angst om hun relatie te verliezen. Angst om een relatie aan te gaan. Angst om oud te worden, angst om dik te worden of angst voor de onzekere toekomst…
Als er iets is wat enorm wordt overschat, dan zijn het gedachten. Ze verleiden, roepen, schreeuwen en dringen zich op totdat je naar ze luistert. Soms zijn ze handig, maar in 9 van de 10 gevallen halen ze je weg uit het moment.
Iedereen heeft een bepaald beeld van zichzelf en van anderen. Het zijn veilige en vertrouwde beelden. Beelden die je graag bevestigd ziet en beelden waar je graag naar handelt. Eenmaal gevormd zijn deze beelden nauwelijks te veranderen. Zo star en inflexibel als je ratio van nature is, zo slim kan jij zijn om deze zelfbeperkende gedachten aan een (praktijk)onderzoek te onderwerpen.
Elke dag gelukkig. Je goed voelen en sterk. Nooit geraakt worden door een opmerking, rotweer of andere tegenslag, altijd de dingen bereiken die jij wilt. Moeiteloos, lachend, en vooral zonder stress. Bestond er maar een pilletje voor. Of een wondercursus. Eentje waar je lekker achterover kunt leunen, koffie kunt drinken en de trainer aan kunt horen.
Iedereen heeft er weleens last van. Dwingende, irritante gedachten omdat je angstig bent, kritiek krijgt of je bedreigd voelt. Hoe meer je erover nadenkt, hoe erger het wordt. De gedachten schreeuwen in je hoofd en je kunt ze niet meer stoppen.
Keuzes waar dagen over na wordt gedacht. Situaties die tot op het bot worden geanalyseerd. Oordelen die graag de wereld in worden gegooid. Mensen hebben het vermogen om na te denken en dat kan best handig zijn. Je kunt verbanden leggen, dingen logisch beredeneren en de wereld beter voorspellen. Het denken wordt bloedserieus genomen, maar is dat nou altijd even verstandig?
Kinderen roepen het weleens tegen elkaar: 'Wat je zegt ben je zelluf!!!' Dat deze uitspraak meer op de realiteit lijkt, daar kom ik steeds meer achter. Met een mooi woord noemen ze dat ook wel projectie. Je kijkt naar de wereld via je eigen gekleurde bril waardoor alle gedachten, meningen, oordelen en goedkeuringen meer iets over jezelf zeggen dan over de ander.
Emoties kunnen voor een hoop paniek zorgen. En dan praat ik vooral over angst, verdriet en woede. Zodra ik ook maar iets opmerk van deze emoties, dan slaan mijn hersenen op tilt. Ik probeer mijn emotie te analyseren en duik ongemerkt in mijn verstand.
Weglopen. Dingen doen. Continu switchen van aandacht. Naar boven lopen, weer naar beneden. Een mailtje tikken, mijn agenda bijwerken, de was opruimen, een wasje erin doen,stofzuigen, m'n bureau opruimen, een blog schrijven… Zodra ik merk dat ik aan het multitasken ben, roep ik STOP. Wat is er in godsnaam aan de hand?
Het moet niet gekker worden. Taarten maken? Ik kan echt wel merken dat ze zwanger is. Tjezus, wat ik daar nou mee? Ik ga toch zeker niet tussen allerlei burgertrutjes een taart maken? Wat een uitnodiging voor een workshop taarten maken niet voor gedachtes kan oproepen. Het was overduidelijk dat ik te maken had met pure weerstand. En waar je enorme weerstand tegen hebt, daar moet je wat mee.