'Als ik je blogs lees dan lijkt het soms net alsof ik blogs lees van een 16-jarig onzeker meisje. Hier kom je juist heel sterk en zelfverzekerd over.' Deze uitspraak van een deelnemer uit een van mijn groepsfitnesslessen laat me nadenken. Wie ben ik echt? Dat onzeker meisje of die sterke, zelfverzekerde vrouw?

Heerlijk om aan het zelfvertrouwen van mijn deelnemers te werken en ondertussen zelf keihard geconfronteerd te worden met het feit dat ik zelf hier en daar vertrouwen in mezelf mis. Nu ik met iets nieuws bezig ben ontpopt mijn onzekerheid als een vlinder uit haar coconnetje.

Veel mensen hebben één geweldig groot talent: opnoemen wat niet goed is of wat niet goed gaat. Dingen die verbeterd moeten worden, waar ze ontevreden over zijn en waar keihard aan getrokken moet worden. Sommige mensen noemen dat doelen. Ik noem het klagen.

De kop is eraf. De eerste Mental Fitness 4U bijeenkomst zit erop. Ik kan nauwelijks beschrijven hoe ik me voel. Alsof ik me in een droomtoestand bevind. Niet volledig bewust van de uren die ik zojuist heb doorgebracht met 12 enthousiaste, openhartige en leergierige deelnemers.

Een goede conditie gaat verder dan een fit lichaam, gezond eten en voldoende rust. Hoe je je mentaal voelt speelt ook een grote rol. Sterker nog, in mijn beleving zit geluk vooral tussen je oren. De manier waarop je zelfbewust in het leven staat, al dan niet positief bent, de gedachtes die hebt en de reële doelen die je nastreeft.

Vandaag moet ik denken aan een Oosters verhaal. In dit verhaal bezoekt een reiziger een dorp. Deze reiziger vraagt aan een vrouw die langs de weg zit het volgende: "Wat voor soort mensen wonen er in dit dorp?"

Nog nooit heb ik zoveel dure sieraden gedragen. Wat voelde ik me vrouwelijk. Sexy. En vooral sophisticated.