'Hoi. Je kent me niet, maar ik heb jouw naam doorgekregen via Twitter.' Huh?! Was mijn eerste reactie (althans, in m'n gedachten, want zoiets zeg je niet tegen een potentiële klant over de telefoon). Het voelde alsof die zin, die inhoud, niet 'klopte'.
Ik hoorde mezelf praten. "Nee, ik heb geen ondernemingsplan opgesteld toen ik begon. Nee, ik heb geen cursussen gevolgd om te ondernemen. Nee, ik heb me niet aangesloten bij een netwerk om meer opdrachten te kunnen werven."
'Louise, dat klopt niet wat je daar schrijft. Hoezo ben je niet volmaakt? Je bent wel volmaakt!' Dat kreeg ik vorige week te horen toen iemand mijn website vluchtig bekeek en de spreuk Beter onvolmaakt en echt dan gemaakt volmaakt onder ogen kreeg.
Geld is nodig om te overleven. Ben je in loondienst, dan heb je mazzel. Elke maand krijg je netjes je loon gestort. Als zzp'er is het een ander verhaal. Elke maand moet je maar afwachten hoeveel geld je verdient.
Gisteren was ik bij een Irakees gezin voor een interview. En dat was heerlijk ontnuchterend.
Ze zijn er overal. Mensen die niet presteren en grove fouten maken. Onvergeeflijke fouten met vervelende consequenties. Maar hoe zit dat bij ingehuurde bureaus of zzp'ers? Wanneer is de maat vol?
Laatst sprak ik met mijn nieuwe boekhouder over verzekeringen. Want, in hoeverre zijn verzekeringen nuttig? Een antwoord staat me van hem bij: "Je weet pas hoe goed een verzekering is zodra je 'm nodig hebt."
Sinds ik op interimbasis werk doe ik nieuwe ervaringen op. Ervaringen die ik al lang niet meer heb gekend. Bijvoorbeeld de ervaring dat ik te maken heb met directe collega's.
De zon en fysieke afstand tot mijn werk hebben me goed gedaan. Het was een week van rust, nadenken en beslissingen nemen.
Het lijkt alsof je agenda je leven begint te beheersen. Elke minuut van elk uur heb je iets te doen of ben je in je hoofd bezig met het volgende project. Je hebt nauwelijks tijd om bij te komen, je sociale contacten te onderhouden of je huis een goede schrobbeurt te geven. Waar ben ik in godsnaam mee bezig?