Ik sta met een quote in de Nieuwe Revu. Leuk zou je denken. Maar zo leuk is dat eigenlijk niet. De titel spreekt boekdelen: (un)limited oplichten en witwassen.

Zodra de pepernoten op de toonbank verschijnen, kerstliedjes op de radio worden gedraaid en het ook nog eens flink gaat sneeuwen gaat mijn casettebandje op 'rewind' en kijk ik terug op het afgelopen jaar. Hoe is 2010 voor mij verlopen?

Sinds maandag heb ik een nieuw speeltje. Nou ja, nieuw. Ik geloof dat de hele wereld me voorging, maar na dit weekend moest ik eraan geloven. En wat een leuk speeltje is Facebook!

De meest brandende vraag van de afgelopen dagen…  'Maar wat heb je dan gekregen?' Zie hier!

Sprakeloos. Ongemakkelijk. Oogcontactvermijdend. Het liefst wilde ik afgelopen maandag hard van het terras wegrennen. Wat wil je als je een prachtig cadeau onder je neus krijgt?

Het is weer eens zo'n dag. Een dag waarop ik een blog wil plaatsen maar geen interessant item kan vinden. Alles wat ik bedenk overleeft mijn filter niet.

Zolang ik me kan herinneren ben ik een perfectionist. Alles wat ik doe wil ik goed doen, foutloos, snel en het liefst sneller en beter dan een ander.

Soms wil ik per se wat bloggen, maar vind ik niet het juiste onderwerp, de juiste woorden en de creativiteit om wat te plaatsen.

Sinds driekwart jaar heb ik een nieuwe boekhouder. In het begin moest ik even wennen. Een boekhouder die elk kwartaal langskomt, niet alleen over cijfers praat en me coacht op ondernemergebied kan weleens zorgen voor een lichte vorm van stress.