Mentaal fit en sterk: JIJ bepaalt.
Rubriek: Coaching • 

Zaterdag sprak ik een dame die na 35 jaar uit het voortgezet onderwijs stapt. Ze trekt het niet meer. Lichamelijk niet en geestelijk niet. De kinderen snakken naar aandacht. Aandacht die ze niet meer kan en wil geven.

"Vroeger was het anders", zo vertelde de dame. "Kinderen waren rustiger en geconcentreerder. Als ik wat vertelde en ik zette ze aan het werk dan gingen ze braaf aan de slag. Als er nu vier van de dertig kinderen rustig en zelfstandig aan de slag gaan, dan is het veel. De andere kinderen doen alles om aandacht te trekken. Hoe ze dat doen? Noem het maar op. Andere leerlingen aan de haren trekken, potloden stukmaken... Laatst had ik leerlingen die onder de tafels kropen. Ze deden alsof ze een stel panters waren. Lachwekkend maar ik word er doodmoe van."

De dame is druk aan het solliciteren voor een baan als administratief medewerker. "Lekker achter een bureau, na vijf uur klaar zijn met m'n werk, geen kinderen meer die continu 100% aandacht van me verlangen. Het lijkt me heerlijk! Weet je, ik moet ook aan mijn gezondheid denken. Mijn lichaam trekt die drukke leerlingen niet meer. En nee, het ligt niet eens zozeer aan het Nieuwe Leren. Misschien dat dit concept jaren terug zou werken, maar tegenwoordig niet. Waarom die kinderen zo anders zijn geworden? Tja, misschien omdat er vroeger standaard iemand thuis was als het kind thuiskwam. Nu zijn er kinderen die hun ouders alleen in het weekend zien. Ik heb ze er echt tussenzitten!"

De dame vindt het ergens best jammer om afscheid te moeten nemen van het onderwijs, maar de voordelen van een baan buiten het onderwijs lonken te veel. Tja, na dit gesprek kan ik me dat best voorstellen...

 

Xiwel • 18-03-2008, 15:46
Wat mij betreft zou de titel mogen veranderen in: "Die ouders ook van tegenwoordig..."

Het is vrij normaal dat een lesgever slijt en niet meer flexibel genoeg is om met leerlingen om te gaan. Dat is waarschijnlijk altijd zo geweest. Bij leren hoort uitproberen en daar zijn ouders en leerkrachten doorgaans het 'slachtoffer' van.

Wat tegenwoordig wel anders is, is de verhouding ouders-leerkrachten. Tot 30 jaar terug had een leerkracht (net als een huisarts en een agent) aanzien en een betere opleiding genoten dan de gemiddelde ouder. Dus als een leerkracht zei dat Pietje te vaak ongehoorzaam is, dan kreeg Pietje thuis een standje van de ouders. Tegenwoordig is de gemiddelde ouder een stuk beter opgeleid dan een (basisschool-)leerkracht. Daardoor is het aanzien weg en wordt de visie van een leerkracht veel vaker in twijfel getrokken. De ouders staan niet meer achter de leerkracht, maar achter hun kind. Kinderen snappen dat best en gaan dus nog een stapje verder.
Louise Hildebrand • 18-03-2008, 16:23
Interessante visie. Ouderdom gaat inderdaad vaak gepaard met minder 'incasseringsvermogen'. Ik merk het al tijdens mijn lessen op de sportschool. Oudere deelnemers hebben liever dat ik de muziek wat zachter zet, terwijl voor jongeren de muziek niet hard genoeg kan staan. Een vriendin van me heeft een hele tijd in de jeugdzorg gewerkt. Zij vertelde dat de kans op jongerenproblematiek vergroot werd als een kind relatief 'oude' ouders heeft (boven de 50).

De dame uit het bericht vertelde ook dat jongeren een stuk mondiger/ongeïnteresseerder zijn dan voorheen. 'Omdat u het bent maak ik deze opdracht wel.' Misschien zijn er meerdere oorzaken voor deze trend die zij ervaart:

1. minder incasseringsvermogen omdat de docente inmiddels 53 is;
2. het is niet meer vanzelfsprekend dat een van beide ouders thuis is als het kind uit school komt;
2. minder aanzien voor docenten waardoor kinderen mondiger worden.

Reageer op dit artikel

Naam: E-mail: * Website:
Reactie:
*   Bij de eerste keer reageren wordt er een e-mail naar je gestuurd
     ter bevestiging van je reactie.
Onthoud mijn gegevens
Stuur e-mailnotificatie nieuwe reacties.

Vanzelfsprekend zijn er een paar gedragsregels betreffende de inhoud van je reacties.