Mentaal fit en sterk: JIJ bepaalt.
Rubriek: Coaching • 

Als mens maken we ons graag illusies. Een van deze illusies is dat je als werknemer onmisbaar bent. Heb je een functie waarin niemand (in jouw ogen) je werkzaamheden kan overnemen, dan kom je gauw genoeg van een koude kermis thuis.

Zelf was ik ook zo. Vooral in de tijd dat ik hoofd- en eindredacteur was van het vaktijdschrift Vives. Werken kon ik als de beste, loslaten minder. Totdat ik noodgedwongen thuis belandde. Toen moest ik wel. En ja, wat was het een bittere pil om te merken dat het leven gewoon doorgaat zonder mij. Ook het magazine. Tuurlijk, in het begin waren er genoeg problemen (dat kan ook niet anders als het enige redactielid uitvalt ;-), maar uiteindelijk verscheen er gewoon een volgend Vives-exemplaar op de deurmat van alle abonnees.

Sinds die tijd ben ik minder 'zwaar' en gecompliceerd gaan denken. Althans, als het om werk gaat. Mijn inzet is nog steeds hetzelfde, maar ik besef dat alles relatief is. Belangrijkste is dat ik lol heb in de dingen die ik doe. Dat ik een uitdaging zie en dat ik helemaal kan opgaan in mijn werk. Natuurlijk is het leuk als ik een complimentje krijg van een klant, maar ik besef ook dat ik vervangbaar ben. Zou ik morgen stoppen met mijn werkzaamheden, dan vinden mijn opdrachtgevers wel iemand anders voor hun klussen.

Dit klinkt misschien heel negatief, maar zo bedoel ik dat niet. Door te relativeren maak ik het mezelf juist makkelijk. Ik voel geen onrealistische druk meer en ik kan eindelijk van mijn werk en het moment zelf genieten. Dáár draait het uiteindelijk om. En natuurlijk moet ik geld verdienen, maar voor dat extra stukje goed gevoel leun ik minder op anderen en meer op mezelf. En dat maakt het leven toch een stuk relaxter...

 

Xiwel • 01-11-2007, 22:39
Zelf heb ik altijd gevonden dat ik vervangbaar moet zijn. Ik heb dan ook alles wat ik deed zo goed gedocumenteerd dat een ander er mee verder kan als ik er mee zou stoppen. Ik had ook geen zin om onvervangbaar te zijn, dan blijft men maar aan je trekken en daar had en heb ik geen zin in.

Een maandje terug bleek helaas dat ik me toch min of meer onvervangbaar had gemaakt bij mijn oude baas. Ik heb daar 17 jaar gewerkt en heb eigenlijk een baan gecreeerd die bij me pastte. Ik kreeg daar ook veel vrijheid en was een soort eenmansbedrijfje binnen het bedrijf.

Nu 7 jaar later kwamen ze bij me vragen of ik alsnog niet hen uit de brand kon helpen. Ze hadden een klusje waar hun andere 300 medewerkers niet mee uit de voeten kunnen en waar ze ook geen mogelijkheid zien om het uit te besteden of geschikt personeel in te huren. Het gaat dan technische creativiteit, analyzeren, programmeren en veel rondhangen in een fabriek ivbm met een nog door te ontwikkelen product.

Een hoge opleiding is niet nodig (heb ik ook niet en werkt zelfs remmend), wel allroundheid en niet te beroerd om iets te durven waar ik nu nog geen verstand van heb. Mensen die dat kunnen en willen zijn erg schaars. Ik vond het vroeger niet erg, maar heb mijn leven anders ingericht. Ze moeten dus echt opzoek naar een ander of een andere bedrijfsvoering die niet meer uitgaat van mensen zoals ik. :-)
Louise Hildebrand • 02-11-2007, 08:56
Dank voor je uitgebreide reactie, leuk om dit soort ervaringen te horen! Ergens is het natuurlijk een fijn idee dat je nodig bent/gewaardeerd wordt/kennis of vaardigheden bezit die weinig andere mensen hebben, maar voor ondernemingen is het (zoals ook blijkt uit je verhaal) onhandig om min of meer onvervangbare functies te creëren. Voor managers is het dus de uitdaging om dit soort functies te bannen, meerdere mensen op te leiden en vooral zichzelf overbodig te maken zodat het bedrijfsproces altijd door kan blijven gaan.

Moest overigens erg lachen toen ik op je weblog het volgende las:

Copywrong
Alles van deze site mag naar hartelust geleend worden.
Xiwel • 02-11-2007, 14:52
De kreet op mijn website is 'Lenen van deze site mag.. (..je me natuurlijk ook maildelen.)'
Die is overigens net zo gemeend. Misschien log ik daar binnenort over.

Het probleem is dat dat bedrijf juist enorm gegroeid is door heel veel keuzes en verantwoording aan hun werknemers over te dragen. Mijn baas sprak ik hooguit 2x per jaar en de managementlaag stelde getalsmatig niets voor. Dat drukte de kosten enorm en geeft je als werknemer een goed gevoel over werk.

Ik zag ook dat collega's dit misbruikten en een imperiumpje opbouwden. Daar had ik dus echt geen zin in, en zag daar toen al duidelijk de nadelen van. Voor mijn vetrek heb ik mijn kennis overgedragen aan een aantal collega's. Helaas dragen die het niet over en hebben het inmiddels zo druk dat zij geen tijd vinden om ook maar iets over te dragen. En ik kon onmogelijk kennis overdragen die ik toen nog niet had. Daar moeten zij toch echt zelf tijd voor vrijmaken.

Louise Hildebrand • 03-11-2007, 08:47
Zoals ik uit je verhaal begrijp gaf het management wel heel erg veel vrijheid aan de werknemers en was er nauwelijks binding met deze laag van de organisatie. Sommige mensen kunnen daar inderdaad misbruik van maken. Ik had ooit een baas en die gedroeg zich zo dat elke werknemer voor hem holde. Hij liet ons vrij, uitte geregeld zijn waardering, maar gaf tegelijkertijd ook het gevoel dat we moesten presteren. Als hij destijds ook inzag dat het niet handig is als alle kennis bij mij bleef was, dan zou ik bijna zeggen dat hij de ideale manager is.

Je kreet vind ik een goede zaak. Ooit las ik een leus en die komt geregeld weer naar boven: 'Kennis is geen bezit maar is er om gedeeld te worden.'

Reageer op dit artikel

Naam: E-mail: * Website:
Reactie:
*   Bij de eerste keer reageren wordt er een e-mail naar je gestuurd
     ter bevestiging van je reactie.
Onthoud mijn gegevens
Stuur e-mailnotificatie nieuwe reacties.

Vanzelfsprekend zijn er een paar gedragsregels betreffende de inhoud van je reacties.