Mentaal fit en sterk: JIJ bepaalt.

Jaren terug had ik een gesprek met m'n moeder. Het ging niet goed met me, maar dat kon ik haar niet wijsmaken: "Hoezo gaat het niet goed? Je hebt toch alles? Een opleiding, een goede baan en een mooie woning? Wat wil je nog meer?" Het zijn dingen waar zij, als vrouw die genoodzaakt was om vanaf haar vijftiende in een fabriek te werken, alleen maar van kon dromen.

Het heeft me flink wat schuldgevoelens opgeleverd. Want ja, waarom was ik niet tevreden? Ik kreeg de mogelijkheid om te studeren, had een goedbetalende baan en kon alles kopen wat mijn hartje begeerde.

Jaren hield ik het vol. Mijn carrière stond voorop, ik wilde een succes maken van alles wat uit mijn handen kwam. Overwerken was doodnormaal voor me. Al zou ik om 17.00 uur het pand verlaten, dan moest er toch wel iets ernstigs aan de hand zijn. Achteraf gezien had ik totaal geen benul van datgene waar ik mee bezig was. Ja, met werk en dat was het allerbelangrijkste uit heel mijn leven.

Succes in mijn werk maakte mij als persoon succesvol. Sterker nog: ik werd mijn werk. Faalde ik in mijn werk, dan faalde ik als persoon. Dan was ik waardeloos, voelde ik me neerslachtig en ging ik nóg harder werken.

Totdat ik niet meer kon. Ik was volledig uitgeblust, kon nauwelijks m'n bed uitkomen en zag alles somber in. Is dit het nou?, vroeg ik me af. Moet ik nu veertig jaar lang dit leven leiden, of beter gezegd LIJDEN? Volledig geobsedeerd door werk, de illusie koesterend dat ik onmisbaar ben en af en toe iets leuks doen met mijn zuurverdiende centen? Heeft het leven niet veel meer te bieden?

Voordat ik daadwerkelijk inzag dat het leven uit meer bestaat dan werken en carriere maken was ik een paar maanden verder. Dit inzicht maakte me blij, maar ook heel verdrietig. Hoe heb ik me zo laten meeslepen door iets relatief onbenulligs zoals werk? Voor mij tien anderen, hoe belangrijk ik me destijds ook voelde. Natuurlijk zou mijn organisatie in het begin problemen ervaren als ik wegviel, maar dat zou een kwestie van tijd zijn. Dus besloot ik om mijn mentaliteit te veranderen.

Ik nam een periode van rust, sterkte aan en was klaar voor de volgende stap: weggaan bij mijn werkgever en meer genieten van het leven! Hoe moeilijk dat destijds ook was (wie wil er diep in z'n hart nou niet onmisbaar zijn?), uiteindelijk heeft het me gemaakt tot wie ik ben. Iemand die werk wèl belangrijk vindt, maar daarnaast ook andere aspecten uit het leven waardeert.
 

Xiwel • 02-10-2008, 11:40
Zelf heb ik me ook ooit erg vastgevreten in het werk. Toch wilde ik dat niet doen. Dat het niet verstandig was had ik van mijn vader geleerd. Die heeft alleen maar gewerkt. Toen dat niet meer ging begon ie aan een hobby dat ook gewoon werken werd. Dus om 7 uur aan de slag in de schuur en er avonds om 6 uur weer uitkomen.

Maar goed, zelf had ik zulk leuk werk en aardige collega's dat ik steeds verder in het werkmoeras werd getrokken. Ik was ook veel in het buitenland en dan kon je maar beter werken, want anders nam alleen het aantal kroeguren per dag toe. Dus 12 uur werken was vrij normaal. Ik wist er ook geen oplossing voor. Je kan niet elke dag vanuit de USA naar huis vliegen om daar een sociaal leven te hebben.

Door het lot heb ik 8 jaar terug de stekker er uit getrokken en werd ik een 'lui varken'. Dat viel wel mee, maar met betaald werken werd het niets meer. Toch moet ik ook oppassen dat ik niet van mijn hobbies nieuw werk maak. Laconiekheid, wat ik tijdens m'werk ook al had, is een goed medicijn daar tegen. Niemand is onmisbaar en alles wat je doet kan een ander of 2 anderen ook. Het is ook niet handig om onmisbaar te zijn, dat legt een onnodige druk op je.
Louise Hildebrand • 06-10-2008, 10:55
Dank voor je openhartige reactie! Naar mijn mening is het belangrijk dat mensen hun (positief) zelfbeeld niet puur en alleen koppelen aan (werk) prestaties. Dat deed ik nl. wel. Om me lekkerder te voelen, wilde ik nóg beter presteren. Dus ging ik harder en harder werken en overschreed ik mijn grenzen. Blijkbaar had ik deze situatie nodig om tot inzicht te komen.

Reageer op dit artikel

Naam: E-mail: * Website:
Reactie:
*   Bij de eerste keer reageren wordt er een e-mail naar je gestuurd
     ter bevestiging van je reactie.
Onthoud mijn gegevens
Stuur e-mailnotificatie nieuwe reacties.

Vanzelfsprekend zijn er een paar gedragsregels betreffende de inhoud van je reacties.