Mentaal fit en sterk: JIJ bepaalt.
Rubriek: Bewustwording • Mental Fitness 4U • 

Toen ik tiener was dacht ik dat er een hoger doel moest zijn voor mijn leven. Ik moest iets bereiken. Iets groots. Iets mysterieus wat vanzelf duidelijk zou worden. Hoe langer ik bleef zoeken, hoe gefrustreerder ik raakte. Ik kreeg geen antwoorden, hoe hard ik ook zocht.

Ik zocht het in avontuurlijke ervaringen, in andere landen, in boeken, in mijn psychologiestudie, in partners en in mijn werk. Het mocht niet baten. Ik bleef me onrustig en ongelukkig voelen. Was er dan geen hoger doel in het leven? Een missie die ik moest volbrengen? Iets groots waar de hele mensheid van zou profiteren?

Totdat ik stopte met zoeken en het kwartje viel. Het antwoord lag recht voor mijn neus.

Wat ik verafschuwde in andere mensen, daar moest ik zelf aan geloven. Mensen die gewoon lol hadden en plezier. Zich zichtbaar goed voelden, sterk en (over het algemeen) zorgeloos. Die mensen deden wat ze wilden en genoten van het moment. Om eerlijk te zijn wist ik nauwelijks wat dat was, genieten. Er was altijd wel een plicht die ik moest vervullen. En als ik toch 'wat leuks' deed, dan was ik alweer aan het denken aan de volgende verplichting.

Als je plezier hebt en momenten van geluk ervaart, dan doe je dingen die je energie geven. En als je energie hebt, dan verricht je wonderen. Je doet dingen die bij je passen. Dingen die uniek zijn puur en alleen voor jou. Mensen in jouw omgeving zullen dat voelen en onbewust zul je jouw geluk overbrengen. Misschien inspireer je ze en breng je ze op ideeën. Ideeën die hen helpen om meer geluk te voelen. Geluk zal als een olievlek over de wereld verspreiden. Een mooier doel kan ik me niet bedenken.

 

Joop • 13-07-2011, 03:42
Ik ken die ironie wel, als ik me te veel bezig hou met de dingen die ik zelf beter zou willen zien.
Op het moment dat, dat los gelaten wordt voelt het als of je groeit in dat gene waar je last van had ;)
Angelique • 13-07-2011, 08:51
Heel mooi geschreven lieve Louise. Geniet van je welverdiende vakantie, liefs Ansj
Marc Vaessen • 13-07-2011, 16:40
Hey Louise, toen ik de eerste 2 alinea's las, was het eerste waar ik aan dacht: Stop met zoeken, dan vind je het vanzelf. Gelukkig was je daar zelf ook al achter gekomen

groetjes
Marc
Witlof • 21-07-2011, 21:17
Zo denk ik al van kinds af aan dat ik eigenlijk een prins ben, en mijn ouders niet mijn ouders. Dat verklaard gelijk waarom het van die rare mensen zijn. Zo doen ze mij vaak na, willen gewoon graag op mij lijken. Een prinsenkind uit Transsylvanië, dat klinkt altijd lekker gruwelijk ver weg. Maar tot op heden zit ik te wachten tot de plicht roept. Denk dat ze mij niet kunnen vinden, of ze hebben daar het eeuwige leven. Achja nog maar een tweede koekje in de thee dopen ...de tijd zal het leren.
Walter • 25-07-2011, 21:41
In zijn boek 'spoedcursus verlichting' schrijft Tijn Touber over een 14 jaar lange weg om verlicht te raken, inclusief langdurig verblijf in India. Pas toen hij stopte met dat doel te willen bereiken, kreeg hij het gevoel verlicht te raken.

't Zal in ieder geval een verlichting zijn in de sfeer van de last die van zijn schouders viel...

Reageer op dit artikel

Naam: E-mail: * Website:
Reactie:
*   Bij de eerste keer reageren wordt er een e-mail naar je gestuurd
     ter bevestiging van je reactie.
Onthoud mijn gegevens
Stuur e-mailnotificatie nieuwe reacties.

Vanzelfsprekend zijn er een paar gedragsregels betreffende de inhoud van je reacties.