Dat is positief omdat ik niet meer van een man afhankelijk wil zijn om mij te geven wat ik mezelf kan geven. Een fantastisch boek over dit onderwerp is geschreven door Jan Geurtz, Verslaafd aan liefde. Daarin stelt hij dat de gemiddelde liefdesrelatie is gebouwd op wederzijdse afhankelijkheid. Als jij mij geeft wat ik nodig heb, dan geef ik jou wat jij nodig hebt. Tijdens dit proces worden er steeds meer delen van jezelf geamputeerd. Waarom? Omdat je steeds meer gaat inschikken om te voorkomen dat je de liefde van de ander verliest.

Misschien wat vaag, vandaar wat concrete voorbeelden. Op een gegeven moment nodig je niet meer die vrienden uit van wie je weet dat je partner een bloedhekel aan ze heeft. Je behoefte om een week alleen op vakantie te gaan hou je wijselijk stil (want dat doe je toch niet als je écht van elkaar houdt?). En, bepaalde onderwerpen snijd je niet meer aan om ruzie te voorkomen.

Alles heeft voor- en nadelen. Zo ook het hebben van een relatie of niet. Voor je persoonlijke ontwikkeling is het single bestaan een eyeopener. Voor mij tenminste wel. Ik ben delen van mezelf tegengekomen die voorheen diep verborgen waren. Ik kan me volledig om mezelf focussen, mijn wensen en mijn eigen verlangens. Want uiteindelijk ben ik diegene met wie ik de meest intieme en liefdevolle relatie heb.