Ze had me gevonden via een blogpost. Ergens in de nacht, schreef ze me later, toen ze alweer niet kon slapen. Ze herkende zichzelf in elke zin. Twee weken later zat ze tegenover me.

Een stijlvolle blazer. Strakke top. Hippe sneakers. Alles aan haar straalde controle uit. Ze keek me aan en zei: "Ik snap het niet. Ik heb alles wat ik wilde. Een goede baan, een mooi appartement, fijne mensen om me heen. Maar van binnen voel ik vooral onrust. Ik zou toch gelukkig moeten zijn?"

"It is so bad. So painful. I am so ashamed."

Ze zat tegenover me. Een Indiase promovenda aan de TU Eindhoven. Intelligent. Gedreven. En volledig vastgelopen. Ze kon haar werk niet meer doen. De stress was te groot. Na drie gesprekken vertrouwde ze me eindelijk het verhaal toe.

"Ik ben moe. Maar het komt wel goed als het wat rustiger wordt." Ik hoor het regelmatig. Van ondernemers die al maanden op halve kracht functioneren, maar zichzelf blijven wijsmaken dat het tijdelijk is. Dat het erbij hoort. Dat ze gewoon even door moeten. Tot het niet meer gaat.

“Hoe lang moet ik wachten voordat ik terecht kan? Voor een intake? Raad eens?" Ik wilde optimistisch zijn. Ook al weet ik dat de wachttijden in de GGZ lang zijn. “Drie maanden?”, zei ik voorzichtig. “Een jaar! Ik zei: ‘Laat maar zitten.’ Waarop die medewerker zei: ‘Maar mevrouw, dan staat de afspraak alvast vast.’ Nou echt niet. Daarom ben ik verder aan het zoeken”, zei ze.

“Zijn er mensen die lang stress hebben dan? Als ik stress heb ga ik schilderen.”

Ik weet nog dat ik haar enigszins verward aankeek. Een kunstenares van in de zestig, tijdens een workshop, zo’n twintig jaar geleden. Ze meende het oprecht. Geen cynisme. Geen oordeel. Gewoon… onbegrip. Ik was vooral verward want ik kon niet geloven dat er mensen waren zonder stress. Helemaal niet op die leeftijd.

“Vroeger werd er nog hallo gezegd. De manager kwam een praatje maken, al was het maar 5 minuten. Nu moet ik moeite doen om de manager te spreken. Als ik hem nodig heb is hij nergens te vinden. Daarnaast heeft hij geen verstand van zaken. Ik snap niet wat hij hier doet.” Gefrustreerd doet Mark, die ziek is uitgevallen, zijn verhaal. Ik merk dat Mark een gepassioneerd vakman is. Hij houdt van zijn werk. Inmiddels werkt hij ruim 25 jaar bij het bedrijf. Weggaan is geen optie voor hem. Want, nergens anders verdient hij zoveel als dat hij nu doet. En het werk dat hij doet, werken met metaal, dat vindt hij prachtig. Het is zijn passie.

Veel mensen denken dat een depressie vanzelf weer overgaat. Dat je gewoon moet wachten tot je je weer beter voelt. Maar zo werkt het meestal niet. Een depressie is geen griep die je even 'uitziekt'. Het gaat vaak niet vanzelf voorbij. Herstel vraagt tijd, aandacht en vaak ook behoorlijk wat inzet. Dat kan frustrerend zijn. Want als je depressief bent, dan heb je juist weinig energie en motivatie. Toch zie ik in mijn werk als psycholoog en uit eigen ervaring dat herstel 100% mogelijk is. Niet door één magische oplossing, maar door je leven op verschillende fronten aan te pakken. Deze 10 inzichten en tips helpen je verder op weg.

In mijn werk hoor ik regelmatig zinnen die beginnen met: “Als…”

Als dit project af is, dan kan ik eindelijk rust nemen.
Als het weekend is, dan laad ik weer op.
Als de vakantie begint, dan kom ik weer tot mezelf.

“Je innerlijke criticus verdwijnt niet door hem het zwijgen op te leggen, maar door hem niet meer te verwarren met wie jij diep van binnen bent.”

"Ik hoor vaak dat ik rustig overkom. Maar ondertussen is het enorm druk in mijn hoofd. Soms word ik gek van mijn eigen gedachten." Zo geeft een van mijn klanten eerlijk toe. Ik kom ze vaker tegen in mijn dagelijkse werk. Mensen die voor de buitenwereld heel rustig overkomen, maar ondertussen chaos voelen in hun hoofd.

Afgelopen donderdag gaf ik een Mindfulness workshop voor Bewegen werkt bij een zorgorganisatie. En wat mij opviel was vooral hoe snel deelnemers effect ondervonden.

Mama, ik ben bang dat ik de toets niet haal.” Net voor het slapen gaan zegt Emily het zachtjes. 8 jaar is ze. Een toets over de tafels van 2, 5 en 10. Ze begint bijna te huilen. 

Je wekker gaat en het eerste wat je denkt is: bah. Geen zin om op te staan. Je denkt aan de dag en wat je allemaal moet doen. Taken, afspraken, verwachtingen en verplichtingen. Het is koud in je slaapkamer en donker. Je gooit je deken nog even over je hoofd terwijl je gedachten alle kanten opgaan. Nog even blijven liggen. Ik heb nog genoeg tijd. Zal ik later beginnen? Nog heel even rustig aan. Had ik nu maar vakantie en was ik maar in een warm land…

De eerste weken van januari liggen achter ons. De agenda’s zijn allang weer opengeklapt, de scholen zijn begonnen en het werk draait op volle toeren. De feestdagen voelen verrassend ver weg. En ergens, vaak zonder dat je het direct doorhebt, begint het te wringen.

Ik hoop dat je een terugval krijgt. En, vertrouw niet blindelings op experts zoals psychologen. Zomaar wat uitspraken die mijn visie op mentale gezondheid typeert. Bekijk de eerste aflevering van Nabehandelen, waarin ik openhartig praat over mijn eigen zoektocht naar gelukkig zijn en hoe deze ervaring mij heeft geholpen om vele mensen verder te helpen. 

Ik ga het hebben over falen. Niet om je te ontmoedigen, maar om je nú al bewust te maken van de saboteur die op de achtergrond stilletjes toekijkt terwijl jij deze week zo fanatiek met je goede voornemens voor het nieuwe jaar bezig bent.