“Wat?! Heb jij tien dagen niet gepraat? En geen telefoon gebruikt? Wow… dat had ik echt niet gekund.” Ik moest flink lachen toen mijn vriendin het zei tijdens een uitje naar een pretpark, waar onze kinderen volop genoten van alle attracties. Wat een tegenstelling met toen.
Het was 2015, het jaar waarin ik spontaan besloot om een tiendaagse stilteretraite te boeken in Portugal. Ik had geen idee wat me te wachten stond, maar ik had er zin in. Op dag 1 werd ons vriendelijk verzocht om onze telefoon in te leveren, deze kregen we na de retraite uiteraard netjes terug. Ai, dat was uitdaging 1. Want, ik moest toch bereikbaar zijn? En, ik kon de telefoon toch prima in een tas opbergen? Nee. Dat was niet de bedoeling. Dus leverde ik met pijn en moeite mijn telefoon in. Maar wat een verlossing was dat!
Loslaten van niet-helpende overtuigingen
Dit in combinatie met de simpelheid van leven zette mijn wereld op z’n kop. Alle overtuigingen werden uitgedaagd. Douchen met een halve emmer water vanwege de droogte en het gebrek aan water? Dat bleek prima te gaan. Poepen in een zelfgemaakt toilet? Ook dat was geen probleem. Leven zonder televisie, boeken of gepraat met andere mensen? Het ging prima. Ik hoefde me nergens zorgen om te maken, want alle maaltijden werden keurig voor ons verzorgd.
Alles draaide om stilte, meditatie, aanwezig zijn en je authentieke zelf leren kennen. Soms werd er een yogales ingelast, maar dat was het wel qua entertainment. En gek genoeg voelde ik me daar gelukkiger dan op veel momenten in mijn ‘normale’ leven.
Bye bye please gedrag
Geen mensen die iets van me wilden. Geen appjes. Geen verwachtingen. Geen gesprekken waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt, maar die je toch voert uit beleefdheid. En vooral geen constante ruis.
Ik was toen single en had nog geen kind. Nu zou het lastiger zijn om zo’n keuze te maken. Maar toch... Regelmatig verlang ik terug naar die eenvoud en rust.
Gewoon zijn. Leven. Voelen. Genieten van de natuur om je heen. Blij zijn met weinig.
Cultuurshock
Toen ik terugkwam in Nederland had ik een cultuurshock en had ik moeite om mijn leven op te pakken. Ik dacht vooral: in wat voor hysterische maatschappij leven wij eigenlijk?
Een maatschappij waarin stilte ongemakkelijk voelt. Waarin we het normaal vinden om continu bereikbaar te zijn. Waarin mensen zich bijna schuldig voelen als ze even niets doen. We vullen elk leeg moment op. Met scrollen. Praten. Denken. Consumeren. En ondertussen raken steeds meer mensen overprikkeld, moe en onrustig.
Ons hoofd krijgt nooit rust. Media voedt ons met angstberichten. Tieners zitten vooral op hun telefoon en vinden een wandeling in de natuur saai. Ondernemers moeten wel elk jaar meer omzet draaien. Alles moet mooier, beter, groter en succesvoller. Een gemiddeld dagelijks gesprek gaat niet verder dan: ‘Hoe gaat het?’ ‘Ja goed, druk!’ Plus, dit soort gesprekken gaan vaak over werk, gezin of het nieuws.
Echte, diepere connectie
Hoeveel gesprekken gaan nog écht ergens over? Over hoe het van binnen met je gaat? Je diepere verlangens en angsten? Over diepere zingevingsvragen? Hoe vaak zijn we nog volledig aanwezig zonder tegelijkertijd op een scherm te kijken, alvast iets anders te denken of half afgeleid te zijn?
Soms denk ik dat we verslaafd zijn geraakt aan externe prikkels. Aan geluid. Aan bezig zijn. Aan presteren. Zodat je die diepere angsten en echte verlangens niet onder ogen hoeft te zien. Rust is namelijk ergens ook eng en ongemakkelijk.
Jouw diepere zingeving
En nee, ik zeg niet dat iedereen tien dagen op een stilteretraite naar Portugal moet vertrekken. Maar misschien zouden we onszelf wel iets vaker mogen afvragen: wat doe ik op een dag? Leef ik een leven dat ik wil, of is dit leven mij met de paplepel ingegoten en wil ik die pap helemaal niet? En wat zou ik diep van binnen willen in dit leven?
En als je oprechte, authentieke antwoorden hierop wil. Stop dan even met doelen halen, succesvoller worden, de oppervlakkige gesprekken en andere externe afleidingen. Stap in stilte, in de natuur of in de digitale detox. En wees verrast door alle antwoorden die je krijgt.
Lees ook:
De invloed van negatieve gedachten: stilteretraite bij Mooji
Retraite bij Jan Geurtz: wat een lawaai in mijn hoofd