Van jezelf houden. Lief zijn tegen jezelf. Zelfliefde. Het klinkt zo ongelooflijk soft. Zo niet-Nederlands. In ons land heerst de mentaliteit: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Van jezelf houden, onzin. Gewoon je dagelijkse dingen doen, veel bereiken en aardig zijn tegen je medemens. Dat is nog acceptabel. Ook ik was doordrenkt van deze mentaliteit.

Goede dingen zijn vanzelfsprekend, fouten zijn funest. Het is de presteer- en pleasecultuur waar je als kind al mee wordt geconfronteerd. 'Ik waarschuw je, je bent nu echt niet lief…. Wat is er met je aan de hand? Waarom ben je zo vervelend…?! Nog 1 keer, dan ga je naar bed…. Je hebt het verpest, je gaat NU naar bed!' En zo wordt elk kind als een Pavlov-hond geconditioneerd dat je altijd lief moet zijn, geen fouten mag maken en vooral moet pleasen.

Vluchten in je werk. Vluchten naar een andere stad. Vluchten in sport, drank of voedsel. Er komt een moment dat je toch met jezelf wordt geconfronteerd. En wat je dan tegenkomt is niet fijn.  

Je hebt een 'bad hairday', je ergert je aan je partner, je hebt geen partner maar je wil er een, je snakt naar minder werk of juist naar meer, je bent moe, ziek, zwak of misselijk, je weet niet wat je in godsnaam aan moet en o ja, je auto is ook hoognodig toe aan vervanging. Mensen mopperen graag en zijn niet snel tevreden met wat ze hebben of hoe ze zich voelen.

Je staat er misschien mee op of krijgt in de loop van de dag een onbehaaglijk gevoel. Een gevoel dat zegt dat je niet lekker in je vel zit. Dat je dingen doet die je uiteindelijk niet gelukkig maken of dat je een relatie hebt met iemand die niet helemaal klopt. Misschien zit je agenda propvol, heb je leuke afspraken, maar heb je alsnog een knagend gevoel. Wat is er in godsnaam aan de hand?

Hoe meer je krampachtig aan iets vasthoudt, hoe meer het door je vingers glipt. Vasthouden aan iets of iemand staat garant voor pijn. 

Plaats: Club Fitness Alkmaar. Doel: vermaken van medewerkers die op een bedrijfsuitje zijn. Middel: Zumba. En wat vond ik het fantastisch om te doen!

Als mijn partner terugkomt dan is alles weer goed. Als ik die droombaan krijg dan ben ik zielsgelukkig. Als mijn kind/ partner/ moeder/ vader/ vriend(in) zich op een andere manier gaat gedragen dan keert de rust terug in huis. De als… dan… overtuigingen zijn aantrekkelijk, maar zorgen alleen maar voor leed.

Laatst had ik een interessant gesprek over authenticiteit en de mate waarin mensen überhaupt authentiek kunnen zijn. Want is het niet zo dat je in het bijzijn van anderen altijd een rol aanneemt?