Daar stond ze dan. Een oudere meid met felrode lippenstift, een permanentje en een bulderende lach. Wat moest ik van deze dame denken… Zou zij mijn manager zijn, vroeg ik me ruim twintig jaar terug af toen ik naast haar werd gezet achter de lopende band in een inpakbedrijf.
Het is ook nooit goed voor vrouwen. Willen ze tegenwoordig vooral zelfstandig en onafhankelijk zijn, de laatste tijd hoor ik ook andere geluiden. 'Waarom kan ik niet achteroverleunen? Verzorgd worden? Thuisblijven bij de kids? Me geen zorgen hoeven te maken over inkomen en geld? Vertrouwen op mijn partner dat hij alles regelt?'
Waar je vroeger een bezoek kreeg van de pastoor als je niet snel genoeg zwanger was, zo word je tegenwoordig afgestraft als je fulltime huismoeder bent. Tijden veranderen, zo ook de sociale druk op vrouwen waneer het gaat om kinderen.
Ik bespeur een trend. Een trend die oude overtuigingen over mannen en vrouwen overboord gooit. Het zijn niet meer de vrouwen die zeggen dat bij seks zoveel gevoelens komen kijken. Nee, het zijn de mannen. Het zijn mannen die nog blijven plakken bij hun ex of diepe gevoelens koesteren voor deze ex. 'Laten we het rustig aan doen' is geen standaard vrouwenuitspraak meer, maar een mannenuitspraak. Wat is er in godsnaam aan hand?!
Veranderen kost tijd, energie en soms spanning. Spanning omdat je dingen gaat doen die je niet gewend bent om te doen. En dat gaat ongemakkelijk voelen. Niet alleen voor jou, maar ook voor je omgeving. Als jij verandert, dan verandert je omgeving met je mee. Of niet.
Verlangen naar iets of iemand kan ontzettend pijn doen. Op alle mogelijke manieren probeer je die ander ervan te overtuigen dat jij wél de ware bent. Vaak gebeurt dat onbewust. Alle manipulatietechnieken worden uit de kast getrokken. Je laat jezelf van je beste kant zien. Je maakt jezelf vooral wijs dat het geen trucs zijn. Maar als je terugkijkt, met een minder roze bril, dan zie je vaak dat de realiteit een stuk objectiever en harder is.
Het is een onverklaarbare liefde. Een liefde die heersende normen en waarden overstijgt. Een platonische liefde. Een onvoorwaardelijke liefde. Een liefde die veel mensen raar vinden. De liefde tussen mijn ex-man en mij.
Relaties. Ik raak er maar niet over uitgeschreven. Juist wanneer het minder goed gaat of als er een conflict dreigt wordt het spannend. Een enorme kans om jezelf en de ander beter te leren kennen! Plotseling komen er allerlei behoeftes kijken. Behoeftes worden eisen. Als je dit niet doet, dan… De machtstrijd is begonnen en de balans wordt nauwkeurig opgemaakt. Rekeninghouden met elkaar is prima. Maar waar ligt eigenlijk de grens?
Ik heb een nieuwe hotline. Een energieke hotline. Ik krijg er inspiratie van. Zin om dingen te ondernemen. Ik kijk naar mezelf en leer over mezelf. Volledig open en eerlijk. Zonder me in te houden tik ik alles in wat in me opkomt. Zo stap ik uit mijn eigen vertrouwde wereld en kan ik groeien.
Iedereen met hartzeer heeft er last van of last van gehad. Opnieuw je hart openstellen voor nieuwe mogelijkheden, situaties en mensen. Niemand wil zich onzeker voelen, gekwetst of te min. Maar is dat überhaupt aan de ander om te bepalen?