'Hoi. Je kent me niet, maar ik heb jouw naam doorgekregen via Twitter.' Huh?! Was mijn eerste reactie (althans, in m'n gedachten, want zoiets zeg je niet tegen een potentiële klant over de telefoon). Het voelde alsof die zin, die inhoud, niet 'klopte'.

Zojuist heb ik een interview gehouden met een kapper die al bijna 50 jaar zijn vak beoefent. Naar eigen zeggen heeft hij een rijk leven gehad. En met rijk bedoelt hij niet zozeer wat financiën betreft, maar rijk wat betreft ervaringen.

Voor een opdrachtgever pas ik een rapport aan over social media. Daarin kwam ik de volgende inspirerende uitspraak tegen:

Gisteren was ik bij een Irakees gezin voor een interview. En dat was heerlijk ontnuchterend.

Een van de lastigste dingen vind ik het maken van offertes. In het verleden heb ik nog weleens de fout gemaakt om te lage offertes uit te brengen waarmee ik mezelf flink in de vingers sneed. In plaats van zes uur was ik bijvoorbeeld het dubbele aantal uren kwijt voor het bewerken van een tekst.

Hoe meer leed er is, hoe beter mensen zich voelen. Kommer en kwel, daar teren mensen op. Neerwaartse vergelijking. Het is een psychologisch proces waar het gros van de mensen zich niet aan kan onttrekken.

Vandaag had ik mijn allereerste échte werkdag als interim communicatiemedewerker bij Woonwaard. Gisteren tijdens de introductiedag werd ik al overspoeld met nieuwe informatie, maar vandaag werd ik gelijk voor de leeuwen gegooid.

Openbaar vervoer. Wonen. Economie. Jeugdzorg. Het zijn enkele beleidsterreinen waar de Stadsregio Amsterdam zich mee bezighoudt. Inmiddels heb ik een goede blik in hun keuken kunnen werpen en ben ik een stuk wijzer. En dat op meerdere vlakken.

Dag 1. Een grote bos okergele bloemen wordt me overhandigd. 'Ik denk dat die van je werkgever afkomstig zijn', vertrouwt mijn collega me toe. Verrast zoek ik het kaartje en warempel, een succeskaartje van het Bureau voor Overheidscommunicatie. Dag 2. Mijn leidinggevende loopt de kamer binnen met... nóg een bos bloemen. Dit keer overheerst de kleur roze. Hoe gewenst kun je zijn?

Binnen een kwartier stond ik weer buiten. Engiszins verbouwereerd, trots en blij dat ik twee dagen per week als communicatiemedewerker bij Stadsregio Amsterdam aan de slag kan.