Let's continue the Les Mills philosophy and be brave. Why not publish my first English blog ever so that more people around the world can have an idea what it feels like to be a Les Mills trainer.

Twintig koppies kijken me vragend aan. 'Jullie mogen naar huis. Nee, dat is echt geen grap.  Jullie blijven zo mooi zitten, maar er komt nu echt niks meer…' 'Joh, gooi er gewoon nog een masterclass achteraan', werd er nog lachend geroepen.  Ongelooflijk. Wat een leergierigheid van de twintig Bodybalance- instructeurs in opleiding. Ik dacht dat ze gesloopt waren na twee dagen de opleiding te hebben gevolgd. Niet dus. Of waren ze gewoon zo moe dat ze geen puf meer hadden om op te staan?

Je levensenergie voelen, innerlijke kracht vinden, stilstaan bij jezelf, ademhaling en beweging volledig samen laten smelten… Bodybalance 53 is voor mij vooral bijzonder vanwege de achterliggende boodschappen. Laat je inspireren en warm maken door de volgende teaser.

Zaterdagmiddag 15.25 uur. Ijsberend en diep in- en uitademend sta ik achter het podium. Het vooruitzicht: Bodybalance 52. Mijn allereerste workshop-presentatie als nationaal trainer met een paar honderd instructeurs voor m'n neus. In gedachten heb ik zin om te gillen. Om keihard weg te rennen. Allerlei doemscenario's spoken door m'n hoofd. Wat als ik begin te stotteren? Een black-out krijg? Praat met een trillende stem? En wat als mensen de workshop niet interessant vinden? Ja, wat dan?

Hoe makkelijk is het om in je eigen vertrouwde wereld te blijven. Om te blijven doen wat je dagelijks doet. Zonder dat je enig idee hebt of je ergens kunt verbeteren. Je functioneert op de automatische piloot en slaapt graag in je eigen gecreëerde berenhol.

'Zit je nog in een dip?' Gek om soms zomaar, voor mij out of the blue, dit soort vragen te horen. En dan herinner ik me. O ja, m'n laatste blog ging over het Megakwartaal-dip!

Leeg, eenzaam, down. Er zijn nauwelijks woorden te vinden die beschrijven hoe ik me voel. Ik dacht dat het meeviel, maar mijn klap kwam kennelijk wat later. Dinsdag begon het gesnotter. Ik bedacht allemaal redenen om mijn gevoel te verklaren, maar de enige echte reden is de Megakwartaal-dip. De dip die praktisch elke bevlogen nationaal Les Mills trainer voelt en nauwelijks aan een ander kan uitleggen.

Alive, but not kicking anymore… Dat is hoe ik me voel. Ik had verwacht dat ik volledig uitgeput zou zijn na vier dagen gevuld met voorbereidingen,trainingen, meetings, masterclasses en indrukken, maar het valt me mee. Dat kan ik niet zeggen van de afgelopen dagen.

De afgelopen week heb ik voor mijn gevoel alleen maar lopen hollen. Is dit wat ze bedoelen met volledig opgaan in de tijd?