Moe. Doodmoe.
Een dag na een driedaagse workshop Spirituele stembevrijding en ik ben niet vooruit te branden. En dat terwijl ik alleen maar heb gezongen en mijn stem heb gebruikt binnen een groep. Voor de lol, dacht ik. Gewoon een leuk uitje bij Jan Geurtz. Iemand waar ik met interesse en plezier al meerdere trainingen en retraites heb gevolgd. En iemand die ik jaren geleden mocht interviewen. (klik hier voor het interview)
Ik kom er behoorlijk gedesillusioneerd vanaf.
Wat naar boven kwam
Blijkbaar heb ik de afgelopen periode heel goed mijn eigen diepste negatieve overtuigingen weten te bedekken. Juist ja: bedekken. Niet oplossen, verwerken of een plekje geven, maar bedekken.
Want zelfvertrouwen dat voortkomt uit je identiteit, uit je zelfbeeld, kan behoorlijk misleidend zijn. Het brengt je juist verder weg van je ware zelf.
Dat zegt ook dzogchen, een oude Tibetaans-boeddhistische leer. Simpel gezegd: wie je écht bent, zit niet in je gedachten, je persoonlijkheid of je zelfbeeld. Die dingen zijn meer zoals de kleren die je aantrekt. Wie je daaronder bent, blijft altijd hetzelfde. Rustig. Stil. Puur. Zonder oordeel.
Mijn kennis als psycholoog gaat over dat eerste laagje. Het zelfbeeld, de kleren dus. Op dat niveau heb ik mijn boek Van Binnenuit Gelukkig, word mentaal fit en gezond voorbij uiterlijk succes, geschreven. Met een duidelijke reden: op dat niveau leven de meeste mensen en op dat niveau valt er al veel te winnen. Inmiddels weet ik al jaren dat er meer is dan dit laagje. Maar weten is iets anders dan voelen. Dat voelde ik gisteren aan den lijve.
Een zelfbeeld is nog steeds een schil
Leven vanuit die oppervlakkige ik-versie kan heel fijn zijn. Een zelfbeeld dat verstoord of negatief is, doet pijn. Een zelfbeeld dat positief is, voelt een stuk prettiger. Maar zodra er een deuk in komt, bijvoorbeeld door een verkeerde blik van iemand of een rotopmerking van een collega, ligt je diepste negatieve zelfovertuiging binnen no-time aan de oppervlakte.
Ik ben niet goed genoeg.
Ik doe er niet toe.
Ik ben zwak.
Ik ben lelijk.
Ik ben waardeloos.
Of welke negatieve overtuiging jij ook met je meedraagt.
Die overtuiging komt niet zomaar uit de lucht vallen. Die komt uit je jeugd. Was je niet snel genoeg zindelijk? Was je ‘te druk’ of ‘te veel’ voor je ouders? Praatte je niet duidelijk genoeg en kreeg je daar een opmerking over?
Bam. Gratis en voor niets krijg je de overtuiging dat jij als mens niet goed bent zoals je bent.
Niet omdat je opvoeders dit met opzet zo bedoelden. Vaak juist niet. Maar een kind trekt razendsnel conclusies. En die conclusie nestelt zich diep. Jarenlang. Tot een stembevrijdingstraining hem zomaar weer naar boven haalt.
Je stem laat weinig te raden over
Je stem gebruiken, en dat ook nog eens in een groep, blijkt een rechtstreekse weg naar die zelfafwijzing. Op allerlei manieren.
Durf je hard te zingen, of vind je jezelf al snel te veel? Vind je dat je lelijk zingt? Heb je stiekem een mening over het geluid van een ander? Krijg je bijna een hartverzakking bij het idee dat jij de volgende bent die geluid mag maken? Wil je het liefste zo min mogelijk geluid maken? Durf jij vol overtuiging naar voren te stappen in een groep van 25 man?
Ik durf te wedden dat je bij minstens één van deze vragen iets voelde. Je stem gebruiken en inzetten legt zoveel van een mens bloot. Meer dan ik van tevoren had gedacht.
Via andere trainingen die ik dit jaar volgde groeiden mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen juist enorm. Ik voelde me sterker. Zekerder. Meer op mijn plek dan ooit.
Vandaag zag de wereld er iets anders uit. Onzekerder. En niet zo vol zelfvertrouwen.
Kijken zonder te vluchten
Vind ik dat erg? Eerst wel. Ik dacht: verdomme, ben ik zo goed bezig, zit ik nu volop in die zelfafwijzing. Maar nu zie ik het als een kans. Een kans om met mildheid te kijken naar mijn eigen zelfafwijzing. Zonder oordeel. Zonder er iets aan te veranderen. Zonder ervan af te willen. Niet vluchten in mijn telefoon. Niet vluchten in leuke dingen doen. Niet vluchten in troosteten. Gewoon kijken. Een paar minuten per keer. En mijn ervaring delen via dit blog waar ik stiekem toch best blij van word.
De werkelijkheid zien voor wat hij is, zonder het getetter in mijn hoofd erbij, is niet eenvoudig. Ik was deze diepere werkelijkheid even kwijt omdat ik al best een tijd in een redelijk positief zelfbeeld zit. En als alles goed gaat, is er geen motivatie om dieper te kijken naar wat er verder is. En kun je de negatieve gedachten prima managen.
Ook op psychologisch vlak kan spelen met je stem enorm waardevol zijn. Juist de combinatie met het spirituele vond ik waardevol aan deze training. Vandaar dat ik deze training zeker aanbeveel voor iedereen die bewuster in het leven wil staan en zichzelf wil uitdagen om het eigen zelfbeeld, juist het negatieve zelfbeeld, te doorzien.
Meer informatie over de Workshop Spirituele stembevrijding vind je hier.
Wil je meer lezen? Misschien raak je geinspireerd door een van onderstaande blogs:
Blogervaring retraite Jan Geurtz in Winterberg
Interview met Jan Geurtz over dating en liefdesrelaties (audio)
10 dagen in stilte, mijn gelukkigste tijd ooit
10-daagse stilteretraite bij Mooji in Portugal
Wil je ook werken aan een positiever, authentieker zelfbeeld omdat je te veel last hebt van je negatief zelfbeeld? Misschien helpt mijn boek Van Binnenuit Gelukkig je verder. Kijk hier voor meer informatie.