Ze had me gevonden via een blogpost. Ergens in de nacht, schreef ze me later, toen ze alweer niet kon slapen. Ze herkende zichzelf in elke zin. Twee weken later zat ze tegenover me.
Een stijlvolle blazer. Strakke top. Hippe sneakers. Alles aan haar straalde controle uit. Ze keek me aan en zei: "Ik snap het niet. Ik heb alles wat ik wilde. Een goede baan, een mooi appartement, fijne mensen om me heen. Maar van binnen voel ik vooral onrust. Ik zou toch gelukkig moeten zijn?"
Twijfel, onzekerheid en onrust
Ze werkte bij een internationaal reclamebureau. Leidde campagnes voor grote merken. Werd door haar team gezien als een opkomend talent. In het weekend bezocht ze exposities, had ze lunches met vriendinnen en volgde ze yogalessen om mentaal tot rust te komen.
Toch knaagde er iets. Op momenten van twijfel pakte ze vaak haar telefoon. Instagram en LinkedIn toonden haar een eindeloze stroom van mensen die het gemaakt leken te hebben. Oud-klasgenoten op conferenties. Freelancers die vanuit Bali werkten. Vrouwen van haar leeftijd die carrière, reizen en een stabiele relatie moeiteloos combineerden.
"Moet ik ook ondernemen? Of een sabbatical nemen? Of toch maar nadenken over kinderen?" De vragen bleven zich opstapelen.
Tijdens ons eerste gesprek begon het langzaam tot haar door te dringen. Veel van de keuzes die ze had gemaakt, kwamen niet van haar. Ze kwamen van haar ouders, die altijd het belang van zekerheid en presteren benadrukten. Van de maatschappij, waarin ambitie en zichtbaarheid tellen. Ze had altijd gedaan wat logisch leek. Wat van haar verwacht werd. Wat paste bij het plaatje.
Maar wat zij zelf wilde? Daar had ze nooit echt bij stilgestaan.
"Ik heb altijd gewoon gedaan wat logisch leek", zei ze zacht. Ze was het levende bewijs dat een succesvol leven aan de buitenkant geen garantie is voor geluk van binnenuit.
Van meedoen in de ratrace naar leven op mijn eigen voorwaarden
Ik heb die zin zelf ook gezegd. Meerdere keren. Als twintiger zag mijn leven er aan de buitenkant prima uit. Ik studeerde, reisde, had vrienden en een prima baan als hoofdredacteur van een magazine waar leeftijdgenoten alleen maar van kunnen dromen. Maar van binnen was er altijd die onrust, een vol hoofd en volop twijfel. Ik dacht dat het aan mij lag. Dat ik gewoon wat positiever moest denken, extra kilo’s kwijt moest raken, en wat meer mijn best moest doen om te genieten van mijn successen.
Wat ik niet doorhad: ik deed al jarenlang dingen omdat het zo hoorde. Meedoen in de ratrace van presteren, status en imago. Het was een prima bedekking van mijn innerlijke onzekerheid en gebrek aan zelfzorg en zelfliefde. Het heeft me jaren gekost om dat in te zien. En nog jaren daarna om er echt iets mee te doen.
Ik vertel je dit niet om dramatisch te doen. Ik vertel het omdat ik weet dat jij dit misschien ook herkent. Op het moment dat je dingen doet die niet bij je passen, krijg je allerlei vage klachten. Onzekerheid los je niet op door keihard te werken of door een laag make-up of mooie dure kleding.
De keuzes die je nooit echt zelf maakte
We denken dat we vrij zijn in onze keuzes. We kiezen onze eigen studie, een leuke baan, een relatie en we kiezen hoe we ons presenteren aan de buitenwereld.
Maar de meeste keuzes die je maakt, zijn geen echte keuzes. Het zijn aangeleerde reacties. Patronen die je als kind oppikte om erbij te horen, om geliefd te zijn, om te doen wat verwacht werd.
Je ouders leerden je wat succes betekent. School beloonde je voor hoge cijfers, goed luisteren en jezelf aanpassen. De maatschappij laat je dagelijks op allerlei manieren zien welke keuzes jij het beste kunt maken om gelukkig te zijn.
En op een gegeven moment leef jij dat leven. Zonder jezelf af te vragen of dit leven wel bij je past. En die contradictie, van buiten succesvol, van binnen onzeker, dat gaat knagen.
Je werkt hard, maar vraag je je weleens af waarom je zo hard werkt? Is het wat jij wilt, of wat anderen van je verwachten?
Je zegt ja, maar is dat jouw ja, of de ja van iemand die niet wil teleurstellen?
Je streeft het volgende doel na, maar voelt het ook echt als jóuw doel?
Dit soort vragen voelen ongemakkelijk. Want als je er eerlijk op antwoordt, zie je soms dingen die je liever niet ziet. Maar dat ongemak? Dat is precies waar het begint.
Waarom zelfkennis alles verandert
Dit is waarom ik ‘Ken jezelf’ ofwel zelfkennis als eerste pijler noem ik mijn boek Van Binnenuit Gelukkig. Je kunt niet goed voor jezelf zorgen als je niet weet wat je nodig hebt. Je kunt geen gezonde grenzen stellen als je niet weet wat jij belangrijk vindt. Je kunt niet gelukkig worden als je het leven van iemand anders leidt.
Zelfkennis is geen navel staren. Het is uitzoeken wie jij bent, los van beperkende overtuigingen die je ooit overnam van anderen. Los van het beeld dat je opgebouwd hebt. Los van wie de buitenwereld wil dat je bent.
Dat is soms spannend. Maar het is ook het meest bevrijdende wat je kunt doen.
Innerlijke rust begint namelijk niet met meer doen, beter plannen of harder werken. Het begint met jezelf kennen. Weten wat jij nodig hebt. Weten wat jou écht gelukkig maakt, los van wat anderen hiervan vinden.
Wat je kunt doen: begin hier
Je hoeft hier echt geen jarenlange therapie voor te volgen. Begin klein. Schrijf deze week eens op:
Welke keuzes in mijn leven komen echt van mij? En welke heb ik gemaakt omdat ik dacht dat het zo hoorde?
Wat je tegenkomt is het startpunt. Niet voor zelfkritiek. Maar voor een eerlijker, authentieker leven. Een leven dat van binnenuit gelukkig voelt.
Wil je verder?
In mijn boek Van Binnenuit Gelukkig werk ik dit verder voor lezers uit. Ik neem je mee langs 6 pijlers en 56 concrete handvatten om meer jezelf te worden. Voor als jij wilt ontdekken wie je bent, los van wie je bent geworden.