"Ik wil graag uw boek kopen. Kunt u misschien uw bankrekeningnummer geven? Dan kan ik een overschrijvingskaart naar mijn bank sturen. Ik dank u hartelijk, want ik wil heel graag uw boek lezen. Met vriendelijke groet, Hanny."
Via WhatsApp kreeg ik dit bericht binnen. Mijn eerste gedachte? Wat leuk, een enthousiaste lezer! Mijn tweede gedachte? Wacht even. Mijn bankrekeningnummer geven? Word ik nu opgelicht? Mensen kunnen mijn boek toch gewoon online bestellen?
Omdat ik niet te snel wilde oordelen, zocht ik eerst op of overschrijvingskaarten nog bestaan. In mijn beleving waren die dingen tientallen jaren geleden afgeschaft. Tot mijn verbazing bleek het antwoord ja. Banken moeten deze betaalmethode zelfs nog aanbieden, juist om oudere mensen tegemoet te komen.
Toch bleef ik twijfelen. We leven nu eenmaal in een tijd van phishingmails, nepaccounts en creatieve manieren om mensen geld afhandig te maken. Maar omdat ik mevrouw Hanny snel leesplezier wilde geven, stuurde ik het boek op zonder ontvangst van de betaling. Gelukkig ontving ik een paar dagen later netjes het bedrag op mijn rekening. Ze was geen oplichter, geen fraudeur. Gewoon een mevrouw van in de zeventig die graag een boek wilde lezen.
En dat liet me nadenken.
Want vroeger was een brief gewoon een brief en een e-mail gewoon een bericht. Nu vragen we ons eerst af of het spam is. Een onbekend telefoontje vinden we verdacht, een appje van een vreemde ook, en een verzoek om een bankrekeningnummer doet meteen alle alarmbellen rinkelen. Misschien is dat begrijpelijk. Maar soms vraag ik me af wat het met ons doet. Want als je overal gevaar verwacht, wordt het lastig om mensen nog op hun goede bedoelingen te beoordelen.
En uitgerekend de mensen die dat vertrouwen nog wél hebben, lopen het meeste gevaar. Door mijn werk als buurtverbinder kom ik veel in contact met mensen van zeventig, tachtig jaar of ouder. Een generatie die niet is opgegroeid met smartphones, DigiD en wachtwoorden vol hoofdletters, cijfers en tekens. Voor hen is het verschil tussen een oprecht verzoek en een truc steeds moeilijker te zien. En juist omdat ze nog van het goede uitgaan, zijn ze een geliefd doelwit. Wie nog vertrouwt, is gemakkelijker te misleiden.
En toch is dat jammer. Want eigenlijk zou ik het liever andersom doen. Net als die oudere generatie weer gewoon van het goede uitgaan. Iemand binnenlaten zonder hem eerst te wantrouwen. Precies wat ik bij mevrouw Hanny niet deed: zij wilde een boek kopen, en ik zag een mogelijke oplichter.
Misschien is dat de prijs die we betalen voor alle technologie en de tijd waarin we leven. En toch weiger ik om wantrouwend door het leven te gaan. Want mevrouw Hanny? Die was dolgelukkig dat ik wél mijn bankrekeningnummer gaf. Zodat ze gewoon mijn boek kon kopen.
Deze column verscheen in de Erpse Krant van 18 juni 2026.
Ben je ondernemer, HR-professional of leidinggevende en wil je de mentale fitheid versterken binnen jouw organisatie? Bekijk mijn lezingen, trainingen en boek op louisehildebrand.nl/boek.