Mama, ik ben bang dat ik de toets niet haal.” Net voor het slapen gaan zegt Emily het zachtjes. 8 jaar is ze. Een toets over de tafels van 2, 5 en 10. Ze begint bijna te huilen.
“Dat snap ik,” zeg ik rustig.
“Wanneer heb je de toets?”
“Dat weet ik niet.”
“Dan gaan we dat morgen vragen. En als je ’m niet haalt, oefenen we gewoon verder.”
Geen paniek.
En vooral geen drama.
Als mijn kind van 8 de tafels nog niet volledig kent, is er geen man overboord. Dan doet ze er iets langer over. Maar interessanter nog: wat doet dit met de mentale gezondheid van je kind?
Mentaal gezond zijn ontstaat niet later, maar nu. In dit soort kleine momenten. In hoe wij als ouders reageren op spanning, mogelijk 'falen' en onzekerheid.
Een kind leert niet alleen de tafels van 2, 5 en 10. Een kind leert vooral:
Ben ik oké als iets niet lukt?
Of: ik moet presteren om veilig en goed genoeg te zijn.
Als ouder heb je daarin enorme invloed.
Ga je mee in de stress, de cijfers, de norm? Of blijf je rustig, zodat je kind leert dat falen geen gevaar is, maar onderdeel van leren?
Die prestatiedruk begon bij ons al vroeg.
Rond haar tweede jaar, toen een medewerker van het consultatiebureau zei dat Emily nog niet met twee woorden sprak. Dat het wel verstandig was om logopedie te volgen.
Ik was vet geïrriteerd. Hoezo moet ze op tweejarige leeftijd al met twee woorden spreken? Wie bepaalt deze norm? Geef dat kind lekker de ruimte om op eigen tempo te leren.
En toch…
hoe vaak nemen we die druk wél serieus? Ook ik.
De buitenwereld legt druk op.
Maar als ouder heb je wél invloed of je meegaat in deze druk of niet. Rustige ouder = rustig(er) en relaxter kind.
Wat is jouw mening hierover?