“Hoe lang moet ik wachten voordat ik terecht kan? Voor een intake? Raad eens?" Ik wilde optimistisch zijn. Ook al weet ik dat de wachttijden in de GGZ lang zijn. “Drie maanden?”, zei ik voorzichtig. “Een jaar! Ik zei: ‘Laat maar zitten.’ Waarop die medewerker zei: ‘Maar mevrouw, dan staat de afspraak alvast vast.’ Nou echt niet. Daarom ben ik verder aan het zoeken”, zei ze.
Vorige week werd ik door een mevrouw gebeld die meer informatie wilde over mijn coachdiensten. Omdat ik alleen voor bedrijven werk, kon ik alleen haar verhaal aanhoren en doorverwijzen naar een andere hulpverlener.
Toch bleef dit telefoongesprek door mijn hoofd spoken. Een jaar wachten voor een intake als je mentale klachten hebt. Om vervolgens nóg eens weken te moeten wachten voordat een behandeling start. En dan moet je maar hopen dat je een klik hebt met de hulpverlener. En dat het werkt. Want dat is niet gegarandeerd.
Wat doet dat met iemand die nú hulp nodig heeft? We leven in een tijd waarin we steeds meer praten over mentale gezondheid. Over stress, angst, depressie, burn-out, verslaving en de hypernerveuze maatschappij. Het taboe om te praten wordt kleiner - en dat is goed. Maar wat als de drempel om hulp te vragen lager wordt? En de toegang tot die hulp juist moeilijker?
Geen plek op de wachtlijst
Jaren geleden hoorde ik al dat sommige gespecialiseerde GGZ-instellingen een wachtlijststop hadden. Ofwel, je kunt je niet meer aanmelden voor de wachtlijst. Toen vond ik het al zorgelijk. Nu voelt het schrijnend. Want achter zo’n wachttijd zit geen getal. Daar zit een mens. Iemand die misschien te lang heeft gedacht: ‘Het gaat wel over.’ Te lang heeft gewacht met hulp vragen. Als laatste redmiddel. En dan eindelijk die stap zet.
Om vervolgens te horen: kom over een jaar maar terug. Wat vraagt dat van iemands veerkracht? En misschien nog belangrijker: wat gebeurt er in dat jaar? Niet alle klachten verdwijnen zomaar. Wachten maakt het er vaak niet beter door.
Wat kun je wél doen?
En toch is dit de realiteit voor velen. Het zet me aan het denken. Over hoe we omgaan met mentale gezondheid. Over verantwoordelijkheid - van systemen, maar ook van onszelf. Want als professionele hulp niet snel beschikbaar is, wat kunnen we dan wél doen?
Blijven praten. Blijven verbinden. Blijven signaleren. Blijven luisteren. Elkaar blijven zien voorbij de oppervlakte en koetjes en kalfjes. Compassie tonen. Of misschien juist iemand een schop onder de kont geven. Want pamperen is niet altijd de beste tactiek. Je netwerk kan wonderen verrichten. Vergeet dat niet. Misschien hoort de eerste stap niet in een behandelkamer, maar in een gesprek dat wél gevoerd wordt. Gewoon, met iemand die luistert en meedenkt.
Lees ook dit blog: Herstellen van een depressie: 10 eerlijke tips van een psycholoog
Bovenstaande column verscheen in de Erpse krant van deze week. Ben jij op zoek naar praktische handvatten om direct mee aan de slag te gaan, in afwachting op hulp? Zodat jij op een veilige manier al kunt werken aan jouw mentale gezondheid? Of ben jij op zoek naar begrip voor jouw situatie? Jouw gevoelens en gedachten? Misschien is mijn boek Van Binnenuit Gelukkig interessant voor je. De e-book versie kun je meteen downloaden voor op je telefoon of e-reader. De hardcover versie verschijnt bij bestelling zo snel mogelijk in je brievenbus. Kijk HIER of dit een oplossing voor jou is!